حَدَّثَنَا أَصْبَغُ بْنُ الْفَرَجِ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي سَعِيدٌ، عَنْ زُهْرَةَ بْنِ مَعْبَدٍ، عَنْ جَدِّهِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ هِشَامٍ ـ وَكَانَ قَدْ أَدْرَكَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم ـ وَذَهَبَتْ بِهِ أُمُّهُ زَيْنَبُ بِنْتُ حُمَيْدٍ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ بَايِعْهُ. فَقَالَ " هُوَ صَغِيرٌ ". فَمَسَحَ رَأْسَهُ وَدَعَا لَهُ. وَعَنْ زُهْرَةَ بْنِ مَعْبَدٍ، أَنَّهُ كَانَ يَخْرُجُ بِهِ جَدُّهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ هِشَامٍ إِلَى السُّوقِ فَيَشْتَرِي الطَّعَامَ فَيَلْقَاهُ ابْنُ عُمَرَ وَابْنُ الزُّبَيْرِ ـ رضى الله عنهم ـ فَيَقُولاَنِ لَهُ أَشْرِكْنَا، فَإِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَدْ دَعَا لَكَ بِالْبَرَكَةِ فَيَشْرَكُهُمْ، فَرُبَّمَا أَصَابَ الرَّاحِلَةَ كَمَا هِيَ، فَيَبْعَثُ بِهَا إِلَى الْمَنْزِلِ.
Бизга Асбағ ибн Фараж ривоят қилди, у деди: Менга Абдуллаҳ ибн Ваҳб хабар берди, у деди: Менга Саид хабар берди, у Зуҳра ибн Маъбаддан, у бобоси Абдуллаҳ ибн Ҳишомдан — у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни кўрган эди — онаси Зайнаб бинти Ҳумайд уни Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га олиб борди ва: Ё Расулуллаҳ, унга байъат олиб бер, деди. У: «У кичкина», деди ва унинг бошини силаб, унга дуо қилди. Ва Зуҳра ибн Маъбаддан: Бобоси Абдуллаҳ ибн Ҳишом уни бозорга олиб чиқар, таом сотиб олар эди. Унга Ибн Умар ва Ибн Зубайр (розияллаҳу анҳум) дуч келар ва: Бизни (савдода) шерик қил, чунки Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) сенга барака(билан) дуо қилган, дер эдилар. У уларни шерик қилар, баъзан бутун бир улов (фойдаси)ни топар ва уни манзилга юборар эди.
حَدَّثَنَا أَصْبَغُ بْنُ الْفَرَجِ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي سَعِيدٌ، عَنْ زُهْرَةَ بْنِ مَعْبَدٍ، عَنْ جَدِّهِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ هِشَامٍ ـ وَكَانَ قَدْ أَدْرَكَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم ـ وَذَهَبَتْ بِهِ أُمُّهُ زَيْنَبُ بِنْتُ حُمَيْدٍ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ بَايِعْهُ. فَقَالَ " هُوَ صَغِيرٌ ". فَمَسَحَ رَأْسَهُ وَدَعَا لَهُ. وَعَنْ زُهْرَةَ بْنِ مَعْبَدٍ، أَنَّهُ كَانَ يَخْرُجُ بِهِ جَدُّهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ هِشَامٍ إِلَى السُّوقِ فَيَشْتَرِي الطَّعَامَ فَيَلْقَاهُ ابْنُ عُمَرَ وَابْنُ الزُّبَيْرِ ـ رضى الله عنهم ـ فَيَقُولاَنِ لَهُ أَشْرِكْنَا، فَإِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَدْ دَعَا لَكَ بِالْبَرَكَةِ فَيَشْرَكُهُمْ، فَرُبَّمَا أَصَابَ الرَّاحِلَةَ كَمَا هِيَ، فَيَبْعَثُ بِهَا إِلَى الْمَنْزِلِ.
Бизга Асбағ ибн Фараж ривоят қилди, у деди: Менга Абдуллаҳ ибн Ваҳб хабар берди, у деди: Менга Саид хабар берди, у Зуҳра ибн Маъбаддан, у бобоси Абдуллаҳ ибн Ҳишомдан — у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни кўрган эди — онаси Зайнаб бинти Ҳумайд уни Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га олиб борди ва: Ё Расулуллаҳ, унга байъат олиб бер, деди. У: «У кичкина», деди ва унинг бошини силаб, унга дуо қилди. Ва Зуҳра ибн Маъбаддан: Бобоси Абдуллаҳ ибн Ҳишом уни бозорга олиб чиқар, таом сотиб олар эди. Унга Ибн Умар ва Ибн Зубайр (розияллаҳу анҳум) дуч келар ва: Бизни (савдода) шерик қил, чунки Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) сенга барака(билан) дуо қилган, дер эдилар. У уларни шерик қилар, баъзан бутун бир улов (фойдаси)ни топар ва уни манзилга юборар эди.