حَدَّثَنَا أَصْبَغُ بْنُ الْفَرَجِ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي سَعِيدٌ، عَنْ زُهْرَةَ بْنِ مَعْبَدٍ، عَنْ جَدِّهِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ هِشَامٍ ـ وَكَانَ قَدْ أَدْرَكَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم ـ وَذَهَبَتْ بِهِ أُمُّهُ زَيْنَبُ بِنْتُ حُمَيْدٍ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ بَايِعْهُ. فَقَالَ " هُوَ صَغِيرٌ ". فَمَسَحَ رَأْسَهُ وَدَعَا لَهُ. وَعَنْ زُهْرَةَ بْنِ مَعْبَدٍ، أَنَّهُ كَانَ يَخْرُجُ بِهِ جَدُّهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ هِشَامٍ إِلَى السُّوقِ فَيَشْتَرِي الطَّعَامَ فَيَلْقَاهُ ابْنُ عُمَرَ وَابْنُ الزُّبَيْرِ ـ رضى الله عنهم ـ فَيَقُولاَنِ لَهُ أَشْرِكْنَا، فَإِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَدْ دَعَا لَكَ بِالْبَرَكَةِ فَيَشْرَكُهُمْ، فَرُبَّمَا أَصَابَ الرَّاحِلَةَ كَمَا هِيَ، فَيَبْعَثُ بِهَا إِلَى الْمَنْزِلِ.
Бизга Асбағ ибн Фараж ривоят қилди, у деди: Менга Абдуллаҳ ибн Ваҳб хабар берди, у деди: Менга Саид хабар берди, у Зуҳра ибн Маъбаддан, у бобоси Абдуллаҳ ибн Ҳишомдан — у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни кўрган эди — онаси Зайнаб бинти Ҳумайд уни Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га олиб борди ва: Ё Расулуллаҳ, унга байъат олиб бер, деди. У: «У кичкина», деди ва унинг бошини силаб, унга дуо қилди. Ва Зуҳра ибн Маъбаддан: Бобоси Абдуллаҳ ибн Ҳишом уни бозорга олиб чиқар, таом сотиб олар эди. Унга Ибн Умар ва Ибн Зубайр (розияллаҳу анҳум) дуч келар ва: Бизни (савдода) шерик қил, чунки Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) сенга барака(билан) дуо қилган, дер эдилар. У уларни шерик қилар, баъзан бутун бир улов (фойдаси)ни топар ва уни манзилга юборар эди.