حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ أَبِي أَيُّوبَ، عَنْ أَبِي عَقِيلٍ، أَنَّهُ كَانَ يَخْرُجُ بِهِ جَدُّهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ هِشَامٍ مِنَ السُّوقِ أَوْ إِلَى السُّوقِ فَيَشْتَرِي الطَّعَامَ، فَيَلْقَاهُ ابْنُ الزُّبَيْرِ وَابْنُ عُمَرَ فَيَقُولاَنِ أَشْرِكْنَا فَإِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَدْ دَعَا لَكَ بِالْبَرَكَةِ. فَرُبَّمَا أَصَابَ الرَّاحِلَةَ كَمَا هِيَ، فَيَبْعَثُ بِهَا إِلَى الْمَنْزِلِ.
Абдуллаҳ ибн Юсуф, Ибн Ваҳбдан: Бизга Саид ибн Абу Айюб, у Абу Ақилдан ривоят қилади: Уни бобоси Абдуллаҳ ибн Ҳишом бозордан — ёки бозорга — олиб чиқар ва таом сотиб олар эди. Унга Ибн Зубайр ва Ибн Умар учраб: Бизни (харидга) шерик қил, чунки Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам сенга барака(ли) дуо қилган эдилар, дер эдилар. Баъзан у (Абдуллаҳ) бутун бир улов(юки)ни (бир бўлиб) топар (олувчи бўлар) ва уни манзилга жўнатар эди.