باب الدُّعَاءِ لِلصِّبْيَانِ بِالْبَرَكَةِ وَمَسْحِ رُءُوسِهِمْ
حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَبْدُ اللَّهُ بْنُ ثَعْلَبَةَ بْنِ صُعَيْرٍ ـ وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَدْ مَسَحَ عَنْهُ ـ أَنَّهُ رَأَى سَعْدَ بْنَ أَبِي وَقَّاصٍ يُوتِرُ بِرَكْعَةٍ.
Абул Ямон, Шуъайбдан, у Зуҳрийдан: Менга Абдуллаҳ ибн Саълаба ибн Суъайр хабар берди — Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга (юзини) сурган эдилар — у Саъд ибн Абу Ваққосни бир ракъат билан витр ўқияётганини кўрди.
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا حَاتِمٌ، عَنِ الْجَعْدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، قَالَ سَمِعْتُ السَّائِبَ بْنَ يَزِيدَ، يَقُولُ ذَهَبَتْ بِي خَالَتِي إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ ابْنَ أُخْتِي وَجِعٌ. فَمَسَحَ رَأْسِي، وَدَعَا لِي بِالْبَرَكَةِ، ثُمَّ تَوَضَّأَ فَشَرِبْتُ مِنْ وَضُوئِهِ، ثُمَّ قُمْتُ خَلْفَ ظَهْرِهِ، فَنَظَرْتُ إِلَى خَاتَمِهِ بَيْنَ كَتِفَيْهِ مِثْلَ زِرِّ الْحَجَلَةِ.
Қутайба ибн Саид, Ҳотимдан, у Жаъд ибн Абдураҳмондан ривоят қилади: Соиб ибн Язидни шундай деяётганини эшитдйм: Холам мени Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига олиб борди ва: Эй Расулуллаҳ, жияним касал, деди. У киши бошимни сурдилар ва мен учун барака(ли) дуо қилдилар, сўнг таҳорат олдилар, мен у кишининг таҳорат (суви)дан ичдйм, сўнг у кишининг орқаси ортида турдйм, икки кураги орасида — каклик тухумидек — муҳрини (нубувват муҳрини) кўрдйм.
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ أَبِي أَيُّوبَ، عَنْ أَبِي عَقِيلٍ، أَنَّهُ كَانَ يَخْرُجُ بِهِ جَدُّهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ هِشَامٍ مِنَ السُّوقِ أَوْ إِلَى السُّوقِ فَيَشْتَرِي الطَّعَامَ، فَيَلْقَاهُ ابْنُ الزُّبَيْرِ وَابْنُ عُمَرَ فَيَقُولاَنِ أَشْرِكْنَا فَإِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَدْ دَعَا لَكَ بِالْبَرَكَةِ. فَرُبَّمَا أَصَابَ الرَّاحِلَةَ كَمَا هِيَ، فَيَبْعَثُ بِهَا إِلَى الْمَنْزِلِ.
Абдуллаҳ ибн Юсуф, Ибн Ваҳбдан: Бизга Саид ибн Абу Айюб, у Абу Ақилдан ривоят қилади: Уни бобоси Абдуллаҳ ибн Ҳишом бозордан — ёки бозорга — олиб чиқар ва таом сотиб олар эди. Унга Ибн Зубайр ва Ибн Умар учраб: Бизни (харидга) шерик қил, чунки Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам сенга барака(ли) дуо қилган эдилар, дер эдилар. Баъзан у (Абдуллаҳ) бутун бир улов(юки)ни (бир бўлиб) топар (олувчи бўлар) ва уни манзилга жўнатар эди.
حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ صَالِحِ بْنِ كَيْسَانَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي مَحْمُودُ بْنُ الرَّبِيعِ، وَهُوَ الَّذِي مَجَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي وَجْهِهِ وَهْوَ غُلاَمٌ مِنْ بِئْرِهِمْ.
Абдулазиз ибн Абдуллаҳ, Иброҳим ибн Саъддан, у Солиҳ ибн Кайсондан, у Ибн Шиҳобдан ривоят қилади: Менга Маҳмуд ибнур Рабиъ хабар берди — у — Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бола(чақалоқ) пайтида қудуқларидан (сув олиб) унинг юзига (сув) пуркаган (киши)дир.
حَدَّثَنَا عَبْدَانُ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا هِشَامُ بْنُ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُؤْتَى بِالصِّبْيَانِ فَيَدْعُو لَهُمْ، فَأُتِيَ بِصَبِيٍّ فَبَالَ عَلَى ثَوْبِهِ، فَدَعَا بِمَاءٍ فَأَتْبَعَهُ إِيَّاهُ، وَلَمْ يَغْسِلْهُ.
Абдон, Абдуллаҳдан: Бизга Ҳишом ибн Урва, у отасидан, у Оишадан (розияллаҳу анҳо) хабар берди: У: Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга болалар келтирилар, у киши улар учун дуо қилар эдилар. Бир бола келтирилди, у у кишининг кийимига бавл қилди. У киши сув сўраб, уни (сийдикни) кетидан ҳўллаб юбордилар, уни ювмадилар.