حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ ابْنَ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ كَانَ يُكْرِي مَزَارِعَهُ عَلَى عَهْدِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَأَبِي بَكْرٍ وَعُمَرَ وَعُثْمَانَ وَصَدْرًا مِنْ إِمَارَةِ مُعَاوِيَةَ. ثُمَّ حُدِّثَ عَنْ رَافِعِ بْنِ خَدِيجٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم نَهَى عَنْ كِرَاءِ الْمَزَارِعِ، فَذَهَبَ ابْنُ عُمَرَ إِلَى رَافِعٍ فَذَهَبْتُ مَعَهُ، فَسَأَلَهُ فَقَالَ نَهَى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَنْ كِرَاءِ الْمَزَارِعِ. فَقَالَ ابْنُ عُمَرَ قَدْ عَلِمْتَ أَنَّا كُنَّا نُكْرِي مَزَارِعَنَا عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِمَا عَلَى الأَرْبِعَاءِ وَبِشَىْءٍ مِنَ التِّبْنِ.
Бизга Сулаймон ибн Ҳарб ривоят қилди, бизга Ҳаммод ривоят қилди, у Айюбдан, у Нофеъдан: Ибн Умар (розияллаҳу анҳумо) ўз экинзорларини Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам), Абу Бакр, Умар, Усмон замонида ва Муовия амирлигининг бошида ижарага берар эди. Сўнг унга Рофеъ ибн Хадиждан ривоят қилиндики, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) экинзорларни ижарага беришдан ман қилган. Ибн Умар Рофеънинг олдига борди, мен ҳам у билан бордим. У ундан сўради, у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) экинзорларни ижарага беришдан ман қилди. Ибн Умар деди: Сен биласанки, биз Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) замонида ўз экинзорларимизни ариқлардаги (сувдан чиқадиган) нарсага ва бир оз сомонга ижарага берар эдик.