حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ كَثِيرٍ أَبُو غَسَّانَ، حَدَّثَنَا أَبُو حَفْصٍ ـ وَاسْمُهُ عُمَرُ بْنُ الْعَلاَءِ أَخُو أَبِي عَمْرِو بْنِ الْعَلاَءِ ـ قَالَ سَمِعْتُ نَافِعًا، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَخْطُبُ إِلَى جِذْعٍ فَلَمَّا اتَّخَذَ الْمِنْبَرَ تَحَوَّلَ إِلَيْهِ، فَحَنَّ الْجِذْعُ فَأَتَاهُ فَمَسَحَ يَدَهُ عَلَيْهِ. وَقَالَ عَبْدُ الْحَمِيدِ أَخْبَرَنَا عُثْمَانُ بْنُ عُمَرَ، أَخْبَرَنَا مُعَاذُ بْنُ الْعَلاَءِ، عَنْ نَافِعٍ، بِهَذَا. وَرَوَاهُ أَبُو عَاصِمٍ عَنِ ابْنِ أَبِي رَوَّادٍ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم.
Муҳаммад ибнул-Мусанна бизга айтди, Яҳё ибн Касир Абу Ғассон бизга айтди, Абу Ҳафс — исми Умар ибнул-Ало, Абу Амр ибнул-Алонин акаси — бизга айтди, у деди: Нофини эшитдим, Ибн Умар розияллаҳу анҳумодан: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бир хурмо устуни (жизъ)га суяниб хутба қилар эди. Мимбар ясаб олганида, унга (мимбарга) ўтди. Шунда (хурмо) устуни нола қилди (йиғлади). (Набий) унга келди ва қўлини унинг устига силади. Абдулҳамид деди: Усмон ибн Умар бизга хабар берди, Муъоз ибнул-Ало бизга хабар берди, Нофидан, шуни (айтди). Буни Абу Осим ҳам ривоят қилди, Ибн Абу Равводдан, Нофидан, Ибн Умардан, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан.