حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ عَبْدِ الْعَزِيزِ، عَنْ أَنَسٍ، وَعَنْ يُونُسَ، عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ أَصَابَ أَهْلَ الْمَدِينَةِ قَحْطٌ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، فَبَيْنَا هُوَ يَخْطُبُ يَوْمَ جُمُعَةٍ إِذْ قَامَ رَجُلٌ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ هَلَكَتِ الْكُرَاعُ، هَلَكَتِ الشَّاءُ، فَادْعُ اللَّهَ يَسْقِينَا، فَمَدَّ يَدَيْهِ وَدَعَا. قَالَ أَنَسٌ وَإِنَّ السَّمَاءَ لَمِثْلُ الزُّجَاجَةِ فَهَاجَتْ رِيحٌ أَنْشَأَتْ سَحَابًا ثُمَّ اجْتَمَعَ، ثُمَّ أَرْسَلَتِ السَّمَاءُ عَزَالِيَهَا، فَخَرَجْنَا نَخُوضُ الْمَاءَ حَتَّى أَتَيْنَا مَنَازِلَنَا، فَلَمْ نَزَلْ نُمْطَرُ إِلَى الْجُمُعَةِ الأُخْرَى، فَقَامَ إِلَيْهِ ذَلِكَ الرَّجُلُ ـ أَوْ غَيْرُهُ ـ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، تَهَدَّمَتِ الْبُيُوتُ، فَادْعُ اللَّهَ يَحْبِسْهُ. فَتَبَسَّمَ ثُمَّ قَالَ " حَوَالَيْنَا وَلاَ عَلَيْنَا ". فَنَظَرْتُ إِلَى السَّحَابِ تَصَدَّعَ حَوْلَ الْمَدِينَةِ كَأَنَّهُ إِكْلِيلٌ.
Мусаддад бизга айтди, Ҳаммод бизга айтди, Абдулазиздан, Анасдан, ва Юнусдан, Собитдан, Анас розияллаҳу анҳудан, у деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам даврида Мадина аҳлига қурғоқчилик етди. (Набий) жума куни хутба ўқиб турганида, бир киши туриб: «Эй Расулуллаҳ, отлар (чорва) ҳалок бўлди, қўйлар ҳалок бўлди; бизга ёмғир беришни Аллаҳдан сўра», деди. У икки қўлини чўзди ва дуо қилди. Анас деди: Осмон эса шиша (каби тиниқ) эди. Шунда бир шамол қўзғалди, булутни пайдо қилди, сўнг (булут) тўпланди, сўнг осмон ўз жала(сув)сини ёғдирди. Биз сувни кечиб чиқдик, токи манзилларимизга келдик. Кейинги жумагача ёғиб турди. Сўнг ўша киши — ёки бошқаси — унга қараб туриб: «Эй Расулуллаҳ, уйлар (йиқилиб) бузилди; уни (ёмғирни) тўхтатишни Аллаҳдан сўра», деди. У табассум қилди, сўнг: «Атрофимизга, устимизга эмас!», деди. Мен булутга қарадим, у Мадина атрофида — гўё тож (иклил) каби — ёрилиб кетди (тарқади).