وَحَدَّثَنَا دَاوُدُ بْنُ رُشَيْدٍ، حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ بْنُ مُسْلِمٍ، عَنِ الأَوْزَاعِيِّ، حَدَّثَنِي إِسْحَاقُ، بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ أَصَابَتِ النَّاسَ سَنَةٌ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَبَيْنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَخْطُبُ النَّاسَ عَلَى الْمِنْبَرِ يَوْمَ الْجُمُعَةِ إِذْ قَامَ أَعْرَابِيٌّ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ هَلَكَ الْمَالُ وَجَاعَ الْعِيَالُ . وَسَاقَ الْحَدِيثَ بِمَعْنَاهُ . وَفِيهِ قَالَ " اللَّهُمَّ حَوَالَيْنَا وَلاَ عَلَيْنَا " . قَالَ فَمَا يُشِيرُ بِيَدِهِ إِلَى نَاحِيَةٍ إِلاَّ تَفَرَّجَتْ حَتَّى رَأَيْتُ الْمَدِينَةَ فِي مِثْلِ الْجَوْبَةِ وَسَالَ وَادِي قَنَاةَ شَهْرًا . وَلَمْ يَجِئْ أَحَدٌ مِنْ نَاحِيَةٍ إِلاَّ أَخْبَرَ بِجَوْدٍ .
Анас ибн Молик айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) замонида одамларга бир қурғоқчилик йили етди; бас Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) жума куни минбарда одамларга хутба қилаётган эди, шу пайт бир аъробий турди ва: «Эй Расулуллаҳ, мол-мулк ҳалок бўлди, оила оч қолди» деди — ва ҳадисни шу маънода келтирди. Ва унда: «Аллаҳумма, атрофимизда (ёғдир), устимизда эмас» деди. (Анас:) Бас у қўли билан бирор томонга ишора қилмайдики, илла (булут) очилади (тарқайди); то мен Мадинани — гўё бир тешик (ёруғ) ичида — кўргунимча; ва Қанот водийси бир ой оқди; ва бирор томондан ҳеч ким келмайдики, илла мўл (ёғин) ҳақида хабар берар эди.