أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الأَعْلَى، قَالَ حَدَّثَنَا الْمُعْتَمِرُ، قَالَ سَمِعْتُ عُبَيْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، - وَهُوَ الْعُمَرِيُّ - عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَخْطُبُ يَوْمَ الْجُمُعَةِ فَقَامَ إِلَيْهِ النَّاسُ فَصَاحُوا فَقَالُوا يَا نَبِيَّ اللَّهِ قُحِطَتِ الْمَطَرُ وَهَلَكَتِ الْبَهَائِمُ فَادْعُ اللَّهَ أَنْ يَسْقِيَنَا . قَالَ " اللَّهُمَّ اسْقِنَا اللَّهُمَّ اسْقِنَا " . قَالَ وَايْمُ اللَّهِ مَا نَرَى فِي السَّمَاءِ قَزَعَةً مِنْ سَحَابٍ - قَالَ - فَأَنْشَأَتْ سَحَابَةٌ فَانْتَشَرَتْ ثُمَّ إِنَّهَا أُمْطِرَتْ وَنَزَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَصَلَّى وَانْصَرَفَ النَّاسُ فَلَمْ تَزَلْ تَمْطُرُ إِلَى يَوْمِ الْجُمُعَةِ الأُخْرَى فَلَمَّا قَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَخْطُبُ صَاحُوا إِلَيْهِ فَقَالُوا يَا نَبِيَّ اللَّهِ تَهَدَّمَتِ الْبُيُوتُ وَتَقَطَّعَتِ السُّبُلُ فَادْعُ اللَّهَ أَنْ يَحْبِسَهَا عَنَّا . فَتَبَسَّمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَقَالَ " اللَّهُمَّ حَوَالَيْنَا وَلاَ عَلَيْنَا " . فَتَقَشَّعَتْ عَنِ الْمَدِينَةِ فَجَعَلَتْ تَمْطُرُ حَوْلَهَا وَمَا تَمْطُرُ بِالْمَدِينَةِ قَطْرَةً فَنَظَرْتُ إِلَى الْمَدِينَةِ وَإِنَّهَا لَفِي مِثْلِ الإِكْلِيلِ .
Бизга Муҳаммад ибн Абдулаъло хабар берди, у деди: бизга ал-Муътамир ривоят қилди, у деди: мен Убайдуллаҳ ибн Умарнинг — у ал-Умарийдир — Собитдан, у Анасдан (ривоят қилаётганини) эшитдим, у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) жума куни хутба ўқиётган эдилар, одамлар у кишига (юзланиб) ўринларидан туришди ва бақириб: «Эй Аллаҳнинг Набийси, ёмғир тўхтади, ҳайвонлар ҳалок бўлди, бизга ёмғир беришини Аллаҳдан сўранг,» дедилар. У: «Эй Аллаҳ, бизга ёмғир бергин, эй Аллаҳ, бизга ёмғир бергин,» дедилар. (Анас) деди: Аллаҳга қасамки, биз осмонда бир парча булут ҳам кўрмас эдик. (Анас) деди: Шунда бир булут пайдо бўлиб тарқалди, сўнг ёмғир ёғди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) (минбардан) тушиб намоз ўқидилар, одамлар тарқалишди. Кейинги жумагача ёмғир тўхтамай ёғди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) хутба ўқиш учун турганларида одамлар у кишига бақириб: «Эй Аллаҳнинг Набийси, уйлар бузилди, йўллар узилди, уни биздан тўхтатишини Аллаҳдан сўранг,» дедилар. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) табассум қилиб: «Эй Аллаҳ, атрофимизга (ёғдир), устимизга эмас,» дедилар. Шунда (булут) Мадина устидан тарқалиб, унинг атрофига ёға бошлади, Мадинага эса бир томчи ҳам тушмади. Мен Мадинага қарадим, у худди тож (ҳалқа) ичида турарди.