أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو هِشَامٍ الْمُغِيرَةُ بْنُ سَلَمَةَ، قَالَ حَدَّثَنِي وُهَيْبٌ، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " اللَّهُمَّ اسْقِنَا " .
Бизга Муҳаммад ибн Башшор хабар берди, у деди: менга Абу Ҳишом ал-Муғийра ибн Салама ривоят қилди, у деди: менга Вуҳайб ривоят қилди, у деди: бизга Яҳё ибн Саид, Анас ибн Моликдан ривоят қилдики, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Эй Аллаҳ, бизга ёмғир бергин,» дедилар.
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الأَعْلَى، قَالَ حَدَّثَنَا الْمُعْتَمِرُ، قَالَ سَمِعْتُ عُبَيْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، - وَهُوَ الْعُمَرِيُّ - عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَخْطُبُ يَوْمَ الْجُمُعَةِ فَقَامَ إِلَيْهِ النَّاسُ فَصَاحُوا فَقَالُوا يَا نَبِيَّ اللَّهِ قُحِطَتِ الْمَطَرُ وَهَلَكَتِ الْبَهَائِمُ فَادْعُ اللَّهَ أَنْ يَسْقِيَنَا . قَالَ " اللَّهُمَّ اسْقِنَا اللَّهُمَّ اسْقِنَا " . قَالَ وَايْمُ اللَّهِ مَا نَرَى فِي السَّمَاءِ قَزَعَةً مِنْ سَحَابٍ - قَالَ - فَأَنْشَأَتْ سَحَابَةٌ فَانْتَشَرَتْ ثُمَّ إِنَّهَا أُمْطِرَتْ وَنَزَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَصَلَّى وَانْصَرَفَ النَّاسُ فَلَمْ تَزَلْ تَمْطُرُ إِلَى يَوْمِ الْجُمُعَةِ الأُخْرَى فَلَمَّا قَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَخْطُبُ صَاحُوا إِلَيْهِ فَقَالُوا يَا نَبِيَّ اللَّهِ تَهَدَّمَتِ الْبُيُوتُ وَتَقَطَّعَتِ السُّبُلُ فَادْعُ اللَّهَ أَنْ يَحْبِسَهَا عَنَّا . فَتَبَسَّمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَقَالَ " اللَّهُمَّ حَوَالَيْنَا وَلاَ عَلَيْنَا " . فَتَقَشَّعَتْ عَنِ الْمَدِينَةِ فَجَعَلَتْ تَمْطُرُ حَوْلَهَا وَمَا تَمْطُرُ بِالْمَدِينَةِ قَطْرَةً فَنَظَرْتُ إِلَى الْمَدِينَةِ وَإِنَّهَا لَفِي مِثْلِ الإِكْلِيلِ .
Бизга Муҳаммад ибн Абдулаъло хабар берди, у деди: бизга ал-Муътамир ривоят қилди, у деди: мен Убайдуллаҳ ибн Умарнинг — у ал-Умарийдир — Собитдан, у Анасдан (ривоят қилаётганини) эшитдим, у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) жума куни хутба ўқиётган эдилар, одамлар у кишига (юзланиб) ўринларидан туришди ва бақириб: «Эй Аллаҳнинг Набийси, ёмғир тўхтади, ҳайвонлар ҳалок бўлди, бизга ёмғир беришини Аллаҳдан сўранг,» дедилар. У: «Эй Аллаҳ, бизга ёмғир бергин, эй Аллаҳ, бизга ёмғир бергин,» дедилар. (Анас) деди: Аллаҳга қасамки, биз осмонда бир парча булут ҳам кўрмас эдик. (Анас) деди: Шунда бир булут пайдо бўлиб тарқалди, сўнг ёмғир ёғди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) (минбардан) тушиб намоз ўқидилар, одамлар тарқалишди. Кейинги жумагача ёмғир тўхтамай ёғди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) хутба ўқиш учун турганларида одамлар у кишига бақириб: «Эй Аллаҳнинг Набийси, уйлар бузилди, йўллар узилди, уни биздан тўхтатишини Аллаҳдан сўранг,» дедилар. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) табассум қилиб: «Эй Аллаҳ, атрофимизга (ёғдир), устимизга эмас,» дедилар. Шунда (булут) Мадина устидан тарқалиб, унинг атрофига ёға бошлади, Мадинага эса бир томчи ҳам тушмади. Мен Мадинага қарадим, у худди тож (ҳалқа) ичида турарди.
أَخْبَرَنَا عَلِيُّ بْنُ حُجْرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ جَعْفَرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا شَرِيكُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، أَنَّ رَجُلاً، دَخَلَ الْمَسْجِدَ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَائِمٌ يَخْطُبُ فَاسْتَقْبَلَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَائِمًا وَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ هَلَكَتِ الأَمْوَالُ وَانْقَطَعَتِ السُّبُلُ فَادْعُ اللَّهَ أَنْ يُغِيثَنَا . فَرَفَعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَدَيْهِ ثُمَّ قَالَ " اللَّهُمَّ أَغِثْنَا اللَّهُمَّ أَغِثْنَا " . قَالَ أَنَسٌ وَلاَ وَاللَّهِ مَا نَرَى فِي السَّمَاءِ مِنْ سَحَابَةٍ وَلاَ قَزَعَةٍ وَمَا بَيْنَنَا وَبَيْنَ سَلْعٍ مِنْ بَيْتٍ وَلاَ دَارٍ فَطَلَعَتْ سَحَابَةٌ مِثْلُ التُّرْسِ فَلَمَّا تَوَسَّطَتِ السَّمَاءَ انْتَشَرَتْ وَأَمْطَرَتْ . قَالَ أَنَسٌ وَلاَ وَاللَّهِ مَا رَأَيْنَا الشَّمْسَ سَبْتًا . قَالَ ثُمَّ دَخَلَ رَجُلٌ مِنْ ذَلِكَ الْبَابِ فِي الْجُمُعَةِ الْمُقْبِلَةِ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَائِمٌ يَخْطُبُ فَاسْتَقْبَلَهُ قَائِمًا فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ وَسَلَّمَ عَلَيْكَ هَلَكَتِ الأَمْوَالُ وَانْقَطَعَتِ السُّبُلُ فَادْعُ اللَّهَ أَنْ يُمْسِكَهَا عَنَّا . فَرَفَعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَدَيْهِ فَقَالَ " اللَّهُمَّ حَوَالَيْنَا وَلاَ عَلَيْنَا اللَّهُمَّ عَلَى الآكَامِ وَالظِّرَابِ وَبُطُونِ الأَوْدِيَةِ وَمَنَابِتِ الشَّجَرِ " . قَالَ فَأَقْلَعَتْ وَخَرَجْنَا نَمْشِي فِي الشَّمْسِ . قَالَ شَرِيكٌ سَأَلْتُ أَنَسًا أَهُوَ الرَّجُلُ الأَوَّلُ قَالَ لاَ .
Бизга Али ибн Ҳужр хабар берди, у деди: бизга Исмоил ибн Жаъфар ривоят қилди, у деди: бизга Шарик ибн Абдуллаҳ, Анас ибн Моликдан ривоят қилдики, бир киши масжидга кирди, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) тик туриб хутба ўқиётган эдилар. У Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га тик турган ҳолда юзланди ва: «Ё Расулуллаҳ, мол-мулк ҳалок бўлди, йўллар узилди, бизга ёмғир беришини Аллаҳдан сўранг,» деди. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) қўлларини кўтариб: «Эй Аллаҳ, бизга ёмғир бергин, эй Аллаҳ, бизга ёмғир бергин,» дедилар. Анас деди: Аллаҳга қасамки, биз осмонда бир булут ҳам, бир парча (булут) ҳам кўрмас эдик, биз билан Салъ (тоғи) ўртасида на бир уй, на бир ҳовли бор эди. Шунда қалқонга ўхшаш бир булут чиқди, осмоннинг ўртасига етганда тарқалиб, ёмғир ёғди. Анас деди: Аллаҳга қасамки, биз бир ҳафта қуёшни кўрмадик. (Анас) деди: Кейин кейинги жумада бир киши ўша эшикдан кирди, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) тик туриб хутба ўқиётган эдилар. У кишига тик турган ҳолда юзланиб: «Ё Расулуллаҳ, Аллаҳ Сизга салавот ва салом йўлласин, мол-мулк ҳалок бўлди, йўллар узилди, уни биздан тўхтатишини Аллаҳдан сўранг,» деди. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) қўлларини кўтариб: «Эй Аллаҳ, атрофимизга (ёғдир), устимизга эмас, эй Аллаҳ, тепаликларга, кичик тоғларга, водийларнинг ичига ва дарахтлар унадиган жойларга (ёғдир),» дедилар. (Анас) деди: Шунда (ёмғир) тўхтади, биз қуёшда юриб чиқдик. Шарик деди: Мен Анасдан: «У аввалги кишими?» деб сўрадим. У: «Йўқ,» деди.