حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ بْنُ أَيْمَنَ، قَالَ سَمِعْتُ أَبِي، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَقُومُ يَوْمَ الْجُمُعَةِ إِلَى شَجَرَةٍ أَوْ نَخْلَةٍ، فَقَالَتِ امْرَأَةٌ مِنَ الأَنْصَارِ ـ أَوْ رَجُلٌ ـ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَلاَ نَجْعَلُ لَكَ مِنْبَرًا قَالَ " إِنْ شِئْتُمْ ". فَجَعَلُوا لَهُ مِنْبَرًا، فَلَمَّا كَانَ يَوْمُ الْجُمُعَةِ دُفِعَ إِلَى الْمِنْبَرِ، فَصَاحَتِ النَّخْلَةُ صِيَاحَ الصَّبِيِّ، ثُمَّ نَزَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَضَمَّهُ إِلَيْهِ تَئِنُّ أَنِينَ الصَّبِيِّ، الَّذِي يُسَكَّنُ، قَالَ " كَانَتْ تَبْكِي عَلَى مَا كَانَتْ تَسْمَعُ مِنَ الذِّكْرِ عِنْدَهَا ".
Абу Нуъайм бизга айтди, Абдулвоҳид ибн Аймон бизга айтди, у деди: Отамни эшитдим, Жобир ибн Абдуллаҳ розияллаҳу анҳумодан: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам жума куни бир дарахт ёки хурмога (суяниб) турар эди. Ансордан бир аёл — ёки киши: «Эй Расулуллаҳ, сенга мимбар ясаб бермайликми?», деди. У: «Хоҳласангиз (ясанглар)», деди. Унга мимбар ясаб бердилар. Жума куни бўлганида, (Набий) мимбарга ўтди. Шунда хурмо (устуни) чақалоқ йиғисидек нола қилди. Сўнг Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам (мимбардан) тушди ва уни ўзига қисди — у тинчилантириладиган чақалоқ инглашидек инглар эди. У: «У ўз ёнида эшитиб турган зикр(ваъз) учун йиғлаётган эди», деди.