حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، قَالَ حَدَّثَنِي أَخِي، عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ بِلاَلٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي حَفْصُ بْنُ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، أَنَّهُ سَمِعَ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ يَقُولُ كَانَ الْمَسْجِدُ مَسْقُوفًا عَلَى جُذُوعٍ مِنْ نَخْلٍ فَكَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا خَطَبَ يَقُومُ إِلَى جِذْعٍ مِنْهَا، فَلَمَّا صُنِعَ لَهُ الْمِنْبَرُ، وَكَانَ عَلَيْهِ فَسَمِعْنَا لِذَلِكَ الْجِذْعِ صَوْتًا كَصَوْتِ الْعِشَارِ، حَتَّى جَاءَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَوَضَعَ يَدَهُ عَلَيْهَا فَسَكَنَتْ.
Исмоил бизга айтди, у деди: Акам менга айтди, Сулаймон ибн Билолдан, Яҳё ибн Саъиддан, у деди: Ҳафс ибн Убайдуллаҳ ибн Анас ибн Молик менга хабар берди: У Жобир ибн Абдуллаҳ розияллаҳу анҳумони шундай деганини эшитди: Масжид хурмо устунлари (жизъ)и устига шифтланган эди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам хутба қилганида, улардан бир устунга (суяниб) турар эди. Унга мимбар ясалганида ва у унинг устига (чиққанида), биз ўша устундан туянинг (бўтасини соғинган) овозидек овоз эшитдик, токи Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам келди ва қўлини унинг устига қўйди, шунда у тинчди.