أَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ سَوَّادِ بْنِ الأَسْوَدِ، قَالَ أَنْبَأَنَا ابْنُ وَهْبٍ، قَالَ أَنْبَأَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، أَنَّ أَبَا الزُّبَيْرِ، أَخْبَرَهُ أَنَّهُ، سَمِعَ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، يَقُولُ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا خَطَبَ يَسْتَنِدُ إِلَى جِذْعِ نَخْلَةٍ مِنْ سَوَارِي الْمَسْجِدِ فَلَمَّا صُنِعَ الْمِنْبَرُ وَاسْتَوَى عَلَيْهِ اضْطَرَبَتْ تِلْكَ السَّارِيَةُ كَحَنِينِ النَّاقَةِ حَتَّى سَمِعَهَا أَهْلُ الْمَسْجِدِ حَتَّى نَزَلَ إِلَيْهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَاعْتَنَقَهَا فَسَكَتَتْ .
Бизга Амр ибн Саввод ибн ал-Асвад хабар берди, у деди: бизга Ибн Ваҳб хабар берди, у деди: бизга Ибн Журайж хабар бердики, унга Абуз-Зубайр хабар бердики, у Жобир ибн Абдуллаҳ (розияллаҳу анҳумо)ни айтаётганини эшитди: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) хутба қилганларида масжид устунларидан бўлган бир хурмо танасига суяниб турардилар. Минбар ясалиб, у (Пайғамбар) унга чиққанларида, ўша устун туянинг инграшидек товуш чиқариб, уни масжид аҳли эшитди. Ниҳоят Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унинг олдига тушиб, уни қучоқладилар, шунда у жим бўлди.»