حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ سَالِمِ بْنِ أَبِي الْجَعْدِ، عَنْ كُرَيْبٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، عَنْ مَيْمُونَةَ، زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَتْ تَوَضَّأَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وُضُوءَهُ لِلصَّلاَةِ غَيْرَ رِجْلَيْهِ، وَغَسَلَ فَرْجَهُ، وَمَا أَصَابَهُ مِنَ الأَذَى، ثُمَّ أَفَاضَ عَلَيْهِ الْمَاءَ، ثُمَّ نَحَّى رِجْلَيْهِ فَغَسَلَهُمَا، هَذِهِ غُسْلُهُ مِنَ الْجَنَابَةِ.
Бизга Муҳаммад ибн Юсуф ривоят қилди, у деди: бизга Суфён, ал-Аъмашдан, у Солим ибн Абул-Жаъддан, у Курайбдан, у Ибн Аббосдан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг хотини Маймунадан ривоят қилди, у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) намоз учун қилган таҳоратидек таҳорат қилдилар — оёқларидан бошқа (аъзоларни) — ва авратларини ҳамда унга теккан кирни ювдилар, сўнг ўзларига сув қуйдилар, кейин оёқларини четга олиб, уларни ювдилар. Бу — у кишининг жанобатдан (қилган) ғуслларидир.