حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " الْعَبْدُ إِذَا نَصَحَ سَيِّدَهُ وَأَحْسَنَ عِبَادَةَ رَبِّهِ كَانَ لَهُ أَجْرُهُ مَرَّتَيْنِ ".
Бизга Абдуллаҳ ибн Маслама ривоят қилди, у Моликдан, у Нофеъдан, у Ибн Умардан (розияллаҳу анҳумо): Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) деди: «Қул ўз хўжайинига насиҳатгўй (содиқ) бўлиб, Роббига ибодатни чиройли қилса, унга ажри икки марта(ли) бўлади».
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، عَنْ صَالِحٍ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، عَنْ أَبِي بُرْدَةَ، عَنْ أَبِي مُوسَى الأَشْعَرِيِّ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَيُّمَا رَجُلٍ كَانَتْ لَهُ جَارِيَةٌ فَأَدَّبَهَا فَأَحْسَنَ تَأْدِيبَهَا، وَأَعْتَقَهَا وَتَزَوَّجَهَا، فَلَهُ أَجْرَانِ، وَأَيُّمَا عَبْدٍ أَدَّى حَقَّ اللَّهِ وَحَقَّ مَوَالِيهِ، فَلَهُ أَجْرَانِ ".
Бизга Муҳаммад ибн Касир ривоят қилди, бизга Суфён хабар берди, у Солиҳдан, у Шаъбийдан, у Абу Бурдадан, у Абу Мусо Ашъарийдан (розияллаҳу анҳу): Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) деди: «Қайси бир кишининг бир чўриси бўлиб, уни одоб билан тарбиялаб, тарбиясини чиройли қилиб, уни озод қилиб, унга уйланса, унга икки ажр бор. Қайси бир қул Аллаҳнинг ҳақини ва хўжайинларининг ҳақини адо этса, унга икки ажр бор».
حَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ مُحَمَّدٍ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا يُونُسُ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، سَمِعْتُ سَعِيدَ بْنَ الْمُسَيَّبِ، يَقُولُ قَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لِلْعَبْدِ الْمَمْلُوكِ الصَّالِحِ أَجْرَانِ، وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَوْلاَ الْجِهَادُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَالْحَجُّ وَبِرُّ أُمِّي، لأَحْبَبْتُ أَنْ أَمُوتَ وَأَنَا مَمْلُوكٌ ".
Бизга Бишр ибн Муҳаммад ривоят қилди, бизга Абдуллаҳ хабар берди, бизга Юнус хабар берди, у Зуҳрийдан, мен Саид ибн Мусайябни эшитдим, у деди: Абу Ҳурайра (розияллаҳу анҳу) деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) деди: «Солиҳ қул(мамлук)га икки ажр бор. Жоним қўлида бўлган Зотга қасамки, агар Аллаҳ йўлида жиҳод, ҳаж ва онамга яхшилик (бирр) бўлмаганида, мен қул ҳолда ўлишни яхши кўрар эдим».
حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ نَصْرٍ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، حَدَّثَنَا أَبُو صَالِحٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " نِعْمَ مَا لأَحَدِهِمْ يُحْسِنُ عِبَادَةَ رَبِّهِ وَيَنْصَحُ لِسَيِّدِهِ ".
Бизга Ишоқ ибн Наср ривоят қилди, бизга Абу Усома ривоят қилди, у Аъмашдан, бизга Абу Солиҳ ривоят қилди, у Абу Ҳурайрадан (розияллаҳу анҳу), у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) деди: «Уларнинг бири учун Роббига ибодатни чиройли қилиб, хўжайинига насиҳатгўй (содиқ) бўлиши — нақадар яхши(нарса)дир».