حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ أَبِي رَجَاءٍ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ آدَمَ، حَدَّثَنَا جَرِيرُ بْنُ حَازِمٍ، سَمِعْتُ قَتَادَةَ، قَالَ حَدَّثَنِي النَّضْرُ بْنُ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، عَنْ بَشِيرِ بْنِ نَهِيكٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم {مَنْ أَعْتَقَ شَقِيصًا مِنْ عَبْدٍ }
Бизга Аҳмад ибн Абу Ражо ривоят қилди, бизга Яҳё ибн Одам ривоят қилди, бизга Жарир ибн Ҳозим ривоят қилди, мен Қатодани эшитдим, у деди: Менга Назр ибн Анас ибн Молик ривоят қилди, у Башир ибн Наҳикдан, у Абу Ҳурайрадан (розияллаҳу анҳу), у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) деди: «Ким бир қулдан бир улушни озод қилса...».
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، حَدَّثَنَا سَعِيدٌ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنِ النَّضْرِ بْنِ أَنَسٍ، عَنْ بَشِيرِ بْنِ نَهِيكٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَنْ أَعْتَقَ نَصِيبًا أَوْ شَقِيصًا فِي مَمْلُوكٍ، فَخَلاَصُهُ عَلَيْهِ فِي مَالِهِ إِنْ كَانَ لَهُ مَالٌ، وَإِلاَّ قُوِّمَ عَلَيْهِ، فَاسْتُسْعِيَ بِهِ غَيْرَ مَشْقُوقٍ عَلَيْهِ ". تَابَعَهُ حَجَّاجُ بْنُ حَجَّاجٍ وَأَبَانُ وَمُوسَى بْنُ خَلَفٍ عَنْ قَتَادَةَ. اخْتَصَرَهُ شُعْبَةُ.
Бизга Мусаддад ривоят қилди, бизга Язид ибн Зурайъ ривоят қилди, бизга Саид ривоят қилди, у Қатодадан, у Назр ибн Анасдан, у Башир ибн Наҳикдан, у Абу Ҳурайрадан (розияллаҳу анҳу): Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) деди: «Ким ўз қулидаги насибасини ёки улушини озод қилса, унинг (тўлиқ) озод қилиш — ўз молида унинг зиммасидадир, агар унда мол бўлса. Акс ҳолда, (қул) унга баҳоланади ва у билан — унга машаққат солинмаган ҳолда — (қолганни тўлаш учун) ишлаб топишга қўйилади». Буни Ҳажжож ибн Ҳажжож, Абон ва Мусо ибн Халаф Қатодадан (ривоят қилиб) мутобаъа қилдилар. Шуъба уни қисқартирди.