حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، حَدَّثَنَا سَعِيدٌ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنِ النَّضْرِ بْنِ أَنَسٍ، عَنْ بَشِيرِ بْنِ نَهِيكٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَنْ أَعْتَقَ نَصِيبًا أَوْ شَقِيصًا فِي مَمْلُوكٍ، فَخَلاَصُهُ عَلَيْهِ فِي مَالِهِ إِنْ كَانَ لَهُ مَالٌ، وَإِلاَّ قُوِّمَ عَلَيْهِ، فَاسْتُسْعِيَ بِهِ غَيْرَ مَشْقُوقٍ عَلَيْهِ ". تَابَعَهُ حَجَّاجُ بْنُ حَجَّاجٍ وَأَبَانُ وَمُوسَى بْنُ خَلَفٍ عَنْ قَتَادَةَ. اخْتَصَرَهُ شُعْبَةُ.
Бизга Мусаддад ривоят қилди, бизга Язид ибн Зурайъ ривоят қилди, бизга Саид ривоят қилди, у Қатодадан, у Назр ибн Анасдан, у Башир ибн Наҳикдан, у Абу Ҳурайрадан (розияллаҳу анҳу): Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) деди: «Ким ўз қулидаги насибасини ёки улушини озод қилса, унинг (тўлиқ) озод қилиш — ўз молида унинг зиммасидадир, агар унда мол бўлса. Акс ҳолда, (қул) унга баҳоланади ва у билан — унга машаққат солинмаган ҳолда — (қолганни тўлаш учун) ишлаб топишга қўйилади». Буни Ҳажжож ибн Ҳажжож, Абон ва Мусо ибн Халаф Қатодадан (ривоят қилиб) мутобаъа қилдилар. Шуъба уни қисқартирди.