حَدَّثَنَا الْحُمَيْدِيُّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا مِسْعَرٌ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ زُرَارَةَ بْنِ أَوْفَى، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ اللَّهَ تَجَاوَزَ لِي عَنْ أُمَّتِي مَا وَسْوَسَتْ بِهِ صُدُورُهَا، مَا لَمْ تَعْمَلْ أَوْ تَكَلَّمْ ".
Бизга Ҳумайдий ривоят қилди, бизга Суфён ривоят қилди, бизга Мисъар ривоят қилди, у Қатодадан, у Зуроро ибн Авфодан, у Абу Ҳурайрадан (розияллаҳу анҳу), у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) деди: «Албатта Аллаҳ мен учун умматимдан уларнинг кўнгиллари васваса қилган нарсани — токи амал қилмаса ёки гапирмаса — афв этди (кечди)».
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، عَنْ سُفْيَانَ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ التَّيْمِيِّ، عَنْ عَلْقَمَةَ بْنِ وَقَّاصٍ اللَّيْثِيِّ، قَالَ سَمِعْتُ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " الأَعْمَالُ بِالنِّيَّةِ، وَلاِمْرِئٍ مَا نَوَى، فَمَنْ كَانَتْ هِجْرَتُهُ إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ، فَهِجْرَتُهُ إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ، وَمَنْ كَانَتْ هِجْرَتُهُ لِدُنْيَا يُصِيبُهَا، أَوِ امْرَأَةٍ يَتَزَوَّجُهَا، فَهِجْرَتُهُ إِلَى مَا هَاجَرَ إِلَيْهِ ".
Бизга Муҳаммад ибн Касир ривоят қилди, у Суфёндан, бизга Яҳё ибн Саид ривоят қилди, у Муҳаммад ибн Иброҳим Таймийдан, у Алқама ибн Ваққос Лайсийдан, у деди: Мен Умар ибн Хаттобни (розияллаҳу анҳу) Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилиб) эшитдим, у деди: «Амаллар ният биландир, ҳар бир кишига ўзи ният қилган(нарса бор). Бас, кимнинг ҳижрати Аллаҳга ва Унинг Расулига бўлса, унинг ҳижрати Аллаҳга ва Унинг Расулигадир. Кимнинг ҳижрати ўзи эришадиган дунё учун ёки уйланадиган бир аёл учун бўлса, унинг ҳижрати ўзи ҳижрат қилган нарсагадир».