باب التَّسَتُّرِ فِي الْغُسْلِ عِنْدَ النَّاسِ
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ أَبِي النَّضْرِ، مَوْلَى عُمَرَ بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ أَنَّ أَبَا مُرَّةَ، مَوْلَى أُمِّ هَانِئٍ بِنْتِ أَبِي طَالِبٍ أَخْبَرَهُ أَنَّهُ، سَمِعَ أُمَّ هَانِئٍ بِنْتَ أَبِي طَالِبٍ، تَقُولُ ذَهَبْتُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَامَ الْفَتْحِ، فَوَجَدْتُهُ يَغْتَسِلُ وَفَاطِمَةُ تَسْتُرُهُ فَقَالَ " مَنْ هَذِهِ ". فَقُلْتُ أَنَا أُمُّ هَانِئٍ.
Бизга Абдуллаҳ ибн Маслама, Моликдан, у Умар ибн Убайдуллаҳнинг озод қилган қули Абун-Назрдан ривоят қилдики, Умму Ҳони бинти Абу Толибнинг озод қилган қули Абу Мурра унга хабар бердики, у Умму Ҳони бинти Абу Толибни шундай деганини эшитди: Мен Фатҳ (Макка фатҳи) йили Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдига бордим ва у кишини ғусл қилаётган, Фотима эса тўсиб турган ҳолда топдим. У: «Бу ким?» дедилар. Мен: «Мен — Умму Ҳониман,» дедим.
حَدَّثَنَا عَبْدَانُ، قَالَ أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، قَالَ أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ سَالِمِ بْنِ أَبِي الْجَعْدِ، عَنْ كُرَيْبٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، عَنْ مَيْمُونَةَ، قَالَتْ سَتَرْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ يَغْتَسِلُ مِنَ الْجَنَابَةِ، فَغَسَلَ يَدَيْهِ ثُمَّ صَبَّ بِيَمِينِهِ عَلَى شِمَالِهِ، فَغَسَلَ فَرْجَهُ، وَمَا أَصَابَهُ، ثُمَّ مَسَحَ بِيَدِهِ عَلَى الْحَائِطِ أَوِ الأَرْضِ، ثُمَّ تَوَضَّأَ وُضُوءَهُ لِلصَّلاَةِ، غَيْرَ رِجْلَيْهِ، ثُمَّ أَفَاضَ عَلَى جَسَدِهِ الْمَاءَ، ثُمَّ تَنَحَّى فَغَسَلَ قَدَمَيْهِ. تَابَعَهُ أَبُو عَوَانَةَ وَابْنُ فُضَيْلٍ فِي السَّتْرِ.
Бизга Абдон ривоят қилди, у деди: бизга Абдуллаҳ хабар берди, у деди: бизга Суфён, ал-Аъмашдан, у Солим ибн Абул-Жаъддан, у Курайбдан, у Ибн Аббосдан, у Маймунадан хабар берди, у деди: Мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни жанобатдан ғусл қилаётганларида тўсиб турдим. У киши қўлларини ювдилар, сўнг ўнг (қўл)лари билан чап (қўл)ларига (сув) қуйиб, авратларини ва унга теккан (нарсани) ювдилар; сўнг қўлларини деворга ёки ерга ишқаладилар; кейин намоз учун қилган таҳоратидек таҳорат қилдилар — оёқларидан бошқа — сўнг баданларига сув қуйдилар; кейин четга сурилиб, оёқларини ювдилар. Уни Абу Авона ва Ибн Фузайл тўсиш (қисми)да мутоба қилдилар.