باب الْجُنُبِ يَتَوَضَّأُ ثُمَّ يَنَامُ
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي جَعْفَرٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا أَرَادَ أَنْ يَنَامَ وَهْوَ جُنُبٌ، غَسَلَ فَرْجَهُ، وَتَوَضَّأَ لِلصَّلاَةِ.
Бизга Яҳё ибн Букайр ривоят қилди, у деди: бизга ал-Лайс, Убайдуллаҳ ибн Абу Жаъфардан, у Муҳаммад ибн Абдурраҳмондан, у Урвадан, у Оишадан ривоят қилди, у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) жанобатли ҳолда ухламоқчи бўлганларида, авратларини ювиб, намоз учун (қилганидек) таҳорат қилардилар.
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، قَالَ حَدَّثَنَا جُوَيْرِيَةُ، عَنْ نَافِعٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ اسْتَفْتَى عُمَرُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم أَيَنَامُ أَحَدُنَا وَهْوَ جُنُبٌ قَالَ " نَعَمْ، إِذَا تَوَضَّأَ ".
Бизга Мусо ибн Исмоил ривоят қилди, у деди: бизга Жувайрия, Нофиъдан, у Абдуллаҳдан ривоят қилди, у деди: Умар Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан фатво сўради: «Биздан бири жанобатли ҳолда ухлайдими?» (деди). У: «Ҳа, агар таҳорат қилса,» дедилар.
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، قَالَ أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ دِينَارٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، أَنَّهُ قَالَ ذَكَرَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ تُصِيبُهُ الْجَنَابَةُ مِنَ اللَّيْلِ، فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " تَوَضَّأْ وَاغْسِلْ ذَكَرَكَ ثُمَّ نَمْ ".
Бизга Абдуллаҳ ибн Юсуф ривоят қилди, у деди: бизга Молик, Абдуллаҳ ибн Динордан, у Абдуллаҳ ибн Умардан хабар бердики, у деди: Умар ибн ал-Хаттоб Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га, ўзига кечаси жанобат етишини айтди. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга: «Таҳорат қил ва авратингни юв, сўнг ухла,» дедилар.