حَدَّثَنَا عَاصِمُ بْنُ عَلِيٍّ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي ذِئْبٍ، عَنِ الْمَقْبُرِيِّ، {عَنْ أَبِيهِ،} عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " يَا نِسَاءَ الْمُسْلِمَاتِ لاَ تَحْقِرَنَّ جَارَةٌ لِجَارَتِهَا، وَلَوْ فِرْسِنَ شَاةٍ ".
Бизга Осим ибн Али ривоят қилди, бизга Ибн Абу Зиъб ривоят қилди, у Мақбурийдан, у отасидан, у Абу Ҳурайрадан (розияллаҳу анҳу), у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан, у деди: «Эй мусулмон аёллар, қўшни аёл ўз қўшнисига — гарчи қўйнинг туёғи (каби арзон нарса) бўлса ҳам — (ҳадяни) асло камситмасин».
حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الأُوَيْسِيُّ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ رُومَانَ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَنَّهَا قَالَتْ لِعُرْوَةَ ابْنَ أُخْتِي، إِنْ كُنَّا لَنَنْظُرُ إِلَى الْهِلاَلِ ثُمَّ الْهِلاَلِ، ثَلاَثَةَ أَهِلَّةٍ فِي شَهْرَيْنِ، وَمَا أُوقِدَتْ فِي أَبْيَاتِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَارٌ. فَقُلْتُ يَا خَالَةُ مَا كَانَ يُعِيشُكُمْ قَالَتِ الأَسْوَدَانِ التَّمْرُ وَالْمَاءُ، إِلاَّ أَنَّهُ قَدْ كَانَ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم جِيرَانٌ مِنَ الأَنْصَارِ كَانَتْ لَهُمْ مَنَائِحُ، وَكَانُوا يَمْنَحُونَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ أَلْبَانِهِمْ، فَيَسْقِينَا.
Бизга Абдулазиз ибн Абдуллаҳ Увайсий ривоят қилди, бизга Ибн Абу Ҳозим ривоят қилди, у отасидан, у Язид ибн Румондан, у Урвадан, у Оишадан (розияллаҳу анҳо): У Урвага деди: Эй жияним, биз ҳилолни (янги ойни), сўнг ҳилолни — икки ойда учта ҳилолни — кўрар эдик, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг уйларида ўт (ўчоқ) ёқилмас эди. Мен: Эй холажон, сизларни нима яшатар эди? дедим. У: Икки қора (нарса) — хурмо ва сув. Фақат Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг Ансордан бўлган қўшнилари бор эди, уларнинг сутли (ҳайвон)лари (манойиҳ) бўлиб, улар Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га сутларидан бериб турар эди, у (бизни) суғорар эди, деди.