باب مَنْ أُهْدِيَ لَهُ هَدِيَّةٌ وَعِنْدَهُ جُلَسَاؤُهُ فَهْوَ أَحَقُّ
حَدَّثَنَا ابْنُ مُقَاتِلٍ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا شُعْبَةُ، عَنْ سَلَمَةَ بْنِ كُهَيْلٍ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ أَخَذَ سِنًّا فَجَاءَ صَاحِبُهُ يَتَقَاضَاهُ فَقَالَ " إِنَّ لِصَاحِبِ الْحَقِّ مَقَالاً ". ثُمَّ قَضَاهُ أَفْضَلَ مِنْ سِنِّهِ وَقَالَ " أَفْضَلُكُمْ أَحْسَنُكُمْ قَضَاءً ".
Бизга Ибн Муқотил ривоят қилди, бизга Абдуллаҳ хабар берди, бизга Шуъба хабар берди, у Салама ибн Куҳайлдан, у Абу Саламадан, у Абу Ҳурайрадан (розияллаҳу анҳу), у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан: У бир (ёшли) туя (қарзга) олди. Унинг эгаси (қарзини) талаб қилиб келди. У: «Албатта ҳақ эгасининг (гапиришга) сўзи бор», деди. Сўнг унга унинг туясидан яхшироқини адо этди ва: «Сизларнинг афзалингиз — қарзни энг чиройли адо этадиганингиздир», деди.
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ عُيَيْنَةَ، عَنْ عَمْرٍو، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّهُ كَانَ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي سَفَرٍ فَكَانَ عَلَى بَكْرٍ لِعُمَرَ صَعْبٍ، فَكَانَ يَتَقَدَّمُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَيَقُولُ أَبُوهُ يَا عَبْدَ اللَّهِ لاَ يَتَقَدَّمِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم أَحَدٌ. فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " بِعْنِيهِ ". فَقَالَ عُمَرُ هُوَ لَكَ. فَاشْتَرَاهُ ثُمَّ قَالَ " هُوَ لَكَ يَا عَبْدَ اللَّهِ، فَاصْنَعْ بِهِ مَا شِئْتَ ".
Бизга Абдуллаҳ ибн Муҳаммад ривоят қилди, бизга Ибн Уяйна ривоят қилди, у Амрдан, у Ибн Умардан (розияллаҳу анҳумо): У Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан бир сафарда эди. У Умарнинг бир асов (ёш) туясида эди, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан ўтиб кетар эди. Отаси: Эй Абдуллаҳ, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан ҳеч ким ўтмасин, дер эди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга: «Уни менга сот», деди. Умар: У сеники, деди. У уни сотиб олди, сўнг: «У сеники, эй Абдуллаҳ, у билан хоҳлаганингни қил», деди.