حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، قَالَ حَدَّثَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ، قَالَ حَدَّثَنِي نَافِعٌ، قَالَ حَدَّثَنِي ابْنُ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَرَضَهُ يَوْمَ أُحُدٍ وَهْوَ ابْنُ أَرْبَعَ عَشْرَةَ سَنَةً، فَلَمْ يُجِزْنِي، ثُمَّ عَرَضَنِي يَوْمَ الْخَنْدَقِ وَأَنَا ابْنُ خَمْسَ عَشْرَةَ فَأَجَازَنِي. قَالَ نَافِعٌ فَقَدِمْتُ عَلَى عُمَرَ بْنِ عَبْدِ الْعَزِيزِ وَهْوَ خَلِيفَةٌ، فَحَدَّثْتُهُ هَذَا الْحَدِيثَ، فَقَالَ إِنَّ هَذَا لَحَدٌّ بَيْنَ الصَّغِيرِ وَالْكَبِيرِ. وَكَتَبَ إِلَى عُمَّالِهِ أَنْ يَفْرِضُوا لِمَنْ بَلَغَ خَمْسَ عَشْرَةَ.
Бизга Убайдуллаҳ ибн Саид ривоят қилди, бизга Абу Усома ривоят қилди, у деди: Менга Убайдуллаҳ ривоят қилди, у деди: Менга Нофеъ ривоят қилди, у деди: Менга Ибн Умар (розияллаҳу анҳумо) ривоят қилди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни Уҳуд куни — у ўн тўрт ёшли — (жангга) кўрик(тақдим қилди), менга рухсат бермади. Сўнг мени Хандақ куни — мен ўн беш ёшли — кўрик қилди ва менга рухсат берди. Нофеъ деди: Мен Умар ибн Абдулазиз олдига келдим — у халифа эди — ва унга бу ҳадисни ривоят қилдим. У: Бу — кичик билан катта орасидаги чегара (ҳад)дир, деди ва ўз амалдорларига: Ким ўн беш(ёш)га етса, унга (жангчи сифатида нафақа) белгиласинлар, деб ёзди.