حَدَّثَنَا أَبُو مَعْمَرٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَارِثِ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ جَعَلَ الْمُهَاجِرُونَ وَالأَنْصَارُ يَحْفِرُونَ الْخَنْدَقَ حَوْلَ الْمَدِينَةِ، وَيَنْقُلُونَ التُّرَابَ عَلَى مُتُونِهِمْ وَيَقُولُونَ نَحْنُ الَّذِينَ بَايَعُوا مُحَمَّدًا عَلَى الإِسْلاَمِ مَا بَقِينَا أَبَدًا وَالنَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُجِيبُهُمْ وَيَقُولُ اللَّهُمَّ إِنَّهُ لاَ خَيْرَ إِلاَّ خَيْرُ الآخِرَهْ فَبَارِكْ فِي الأَنْصَارِ وَالْمُهَاجِرَهْ.
Абу Маъмар бизга айтди, Абдулворис бизга айтди, Абдулазиз бизга айтди, Анас розияллаҳу анҳудан, у деди: Муҳожирлар ва ансорлар Мадина атрофида хандак қаза бошладилар, тупроқни елкаларида ташиб дедилар: «Биз токи тирик эканмиз, Ислом учун Муҳаммадга байъат қилганлармиз». Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уларга жавоб бериб дер эди: «Аллаҳим, Охират яхшилигидан бошқа яхшилик йўқ, ансорлар ва муҳожирларга барака бер».
حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، سَمِعْتُ الْبَرَاءَ ـ رضى الله عنه ـ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَنْقُلُ وَيَقُولُ " لَوْلاَ أَنْتَ مَا اهْتَدَيْنَا ".
Абул-Валид бизга айтди, Шуъба бизга айтди, Абу Исъҳоқдан: Баро розияллаҳу анҳудан эшитдим: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам (тупроқ) ташир ва дер эди: «Агар Сен (ҳидоят қилмаганингда), биз ҳидоят топмас эдик».
حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنِ الْبَرَاءِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَوْمَ الأَحْزَابِ يَنْقُلُ التُّرَابَ وَقَدْ وَارَى التُّرَابُ بَيَاضَ بَطْنِهِ، وَهُوَ يَقُولُ لَوْلاَ أَنْتَ مَا اهْتَدَيْنَا وَلاَ تَصَدَّقْنَا وَلاَ صَلَّيْنَا. فَأَنْزِلِ السَّكِينَةَ عَلَيْنَا وَثَبِّتِ الأَقْدَامَ إِنْ لاَقَيْنَا. إِنَّ الأُلَى قَدْ بَغَوْا عَلَيْنَا إِذَا أَرَادُوا فِتْنَةً أَبَيْنَا.
Ҳафс ибн Умар бизга айтди, Шуъба бизга айтди, Абу Исъҳоқдан, Баро розияллаҳу анҳудан, у деди: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни Аҳзоб (Хандақ) куни тупроқ ташиётганини кўрдим, тупроқ қорнининг оқлигини бекитиб юборган эди, у дер эди: «Агар Сен бўлмаганингда, биз ҳидоят топмас, садақа бермас ва намоз ўқимас эдик. Бас, устимизга сакина (хотиржамлик) нозил қил ва (душманга) рўбару келганимизда қадамларимизни собит қил. Албатта, ана ўшалар бизга зўравонлик қилдилар, улар фитнани истаганларида биз бош тортдик».