حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، سَمِعْتُ الْبَرَاءَ ـ رضى الله عنه ـ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَنْقُلُ وَيَقُولُ " لَوْلاَ أَنْتَ مَا اهْتَدَيْنَا ".
Абул-Валид бизга айтди, Шуъба бизга айтди, Абу Исъҳоқдан: Баро розияллаҳу анҳудан эшитдим: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам (тупроқ) ташир ва дер эди: «Агар Сен (ҳидоят қилмаганингда), биз ҳидоят топмас эдик».
Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам
Жибрил Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга ваъда берди (келишни), сўнг: «Биз ичида сурат ва ит бўлган уйга кирмаймиз», деди.
‹Иймон келтирган ва иймонларига зулм аралаштирмаган зотлар...› (ояти) нозил бўлганида, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг саҳобалари: «Қайсимиз зулм қилмадик?» дедилар. Шунда Аллаҳ: ‹Албатта, ширк катта…
Биз Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан жумани ўқир, кейин қайтар эдик — деворларнинг соя берадиган соясини (деярли) топмас эдик.
Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: ‹Самиъаллаҳу лиман ҳамидаҳ› деганларида, биздан ҳеч ким Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам саждага тушмагунча белини эгмас эди, сўнг ундан кейин саждага тушар эдик.
Абу Мусо Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан — бу ҳадисни (ривоят қилди); фақат Иёз ал-Ашъарий ҳадисида: "...у биздан эмас" деди ва: "безор" демади.
У: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам сўкувчи ҳам, фаҳш сўзловчи ҳам, лаънатловчи ҳам эмас эдилар; (бировни) таъна (танбеҳ) қилишда бизнинг бировимизга: «Унга нима бўлди, пешонаси тупроққа ботсин!» дер эдилар,…