حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنِ الْبَرَاءِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَوْمَ الأَحْزَابِ يَنْقُلُ التُّرَابَ وَقَدْ وَارَى التُّرَابُ بَيَاضَ بَطْنِهِ، وَهُوَ يَقُولُ لَوْلاَ أَنْتَ مَا اهْتَدَيْنَا وَلاَ تَصَدَّقْنَا وَلاَ صَلَّيْنَا. فَأَنْزِلِ السَّكِينَةَ عَلَيْنَا وَثَبِّتِ الأَقْدَامَ إِنْ لاَقَيْنَا. إِنَّ الأُلَى قَدْ بَغَوْا عَلَيْنَا إِذَا أَرَادُوا فِتْنَةً أَبَيْنَا.
Ҳафс ибн Умар бизга айтди, Шуъба бизга айтди, Абу Исъҳоқдан, Баро розияллаҳу анҳудан, у деди: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни Аҳзоб (Хандақ) куни тупроқ ташиётганини кўрдим, тупроқ қорнининг оқлигини бекитиб юборган эди, у дер эди: «Агар Сен бўлмаганингда, биз ҳидоят топмас, садақа бермас ва намоз ўқимас эдик. Бас, устимизга сакина (хотиржамлик) нозил қил ва (душманга) рўбару келганимизда қадамларимизни собит қил. Албатта, ана ўшалар бизга зўравонлик қилдилар, улар фитнани истаганларида биз бош тортдик».