حَدَّثَنِي أَحْمَدُ بْنُ عُثْمَانَ، حَدَّثَنَا شُرَيْحُ بْنُ مَسْلَمَةَ، قَالَ حَدَّثَنِي إِبْرَاهِيمُ بْنُ يُوسُفَ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، قَالَ سَمِعْتُ الْبَرَاءَ، يُحَدِّثُ قَالَ لَمَّا كَانَ يَوْمُ الأَحْزَابِ، وَخَنْدَقَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم رَأَيْتُهُ يَنْقُلُ مِنْ تُرَابِ الْخَنْدَقِ حَتَّى وَارَى عَنِّي الْغُبَارُ جِلْدَةَ بَطْنِهِ، وَكَانَ كَثِيرَ الشَّعَرِ، فَسَمِعْتُهُ يَرْتَجِزُ بِكَلِمَاتِ ابْنِ رَوَاحَةَ، وَهْوَ يَنْقُلُ مِنَ التُّرَابِ يَقُولُ اللَّهُمَّ لَوْلاَ أَنْتَ مَا اهْتَدَيْنَا وَلاَ تَصَدَّقْنَا وَلاَ صَلَّيْنَا فَأَنْزِلَنْ سَكِينَةً عَلَيْنَا وَثَبِّتِ الأَقْدَامَ إِنْ لاَقَيْنَا إِنَّ الأُلَى قَدْ بَغَوْا عَلَيْنَا وَإِنْ أَرَادُوا فِتْنَةً أَبَيْنَا قَالَ ثُمَّ يَمُدُّ صَوْتَهُ بِآخِرِهَا.
Аҳмад ибн Усмон менга айтди, Шурайҳ ибн Маслама бизга айтди, у деди: Иброҳим ибн Юсуф менга айтди, у деди: Отам менга айтди, Абу Исъҳоқдан, у деди: Барони ҳикоя қилаётганини эшитдим, у деди: Аҳзоб куни бўлганида ва Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам хандақ қазганида, мен уни хандақ тупроғидан ташир ҳолда кўрдим, ҳатто чанг унинг қорнининг терисини мендан беркитди (қоплади) — у кўп тукли эди. Мен уни Ибн Равоҳанин сўзлари билан ражаз (шеър) айтаётганини эшитдим — у тупроқдан ташир ва шундай дер эди: «Эй Аллаҳ, агар Сен бўлмаганида, биз ҳидоят топмас эдик, на садақа берар эдик, на намоз ўқир эдик; бас, бизга сакина нозил қил ва (душманни) учратсак, қадамларни собит қил; албатта ўшалар (мушриклар) бизга тажовуз қилди; улар бир фитна истаса, биз бош тортдик». (Баро) деди: Сўнг унинг охиргисида овозини чўзар эди.