حَدَّثَنَا مُسْلِمُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنِ الْبَرَاءِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَنْقُلُ التُّرَابَ يَوْمَ الْخَنْدَقِ حَتَّى أَغْمَرَ بَطْنَهُ أَوِ اغْبَرَّ بَطْنُهُ يَقُولُ وَاللَّهِ لَوْلاَ اللَّهُ مَا اهْتَدَيْنَا وَلاَ تَصَدَّقْنَا وَلاَ صَلَّيْنَا فَأَنْزِلَنْ سَكِينَةً عَلَيْنَا وَثَبِّتِ الأَقْدَامَ إِنْ لاَقَيْنَا إِنَّ الأُلَى قَدْ بَغَوْا عَلَيْنَا إِذَا أَرَادُوا فِتْنَةً أَبَيْنَا وَرَفَعَ بِهَا صَوْتَهُ أَبَيْنَا أَبَيْنَا.
Муслим ибн Иброҳим бизга айтди, Шуъба бизга айтди, Абу Исъҳоқдан, Баро розияллаҳу анҳудан, у деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Хандақ куни тупроқни ташир эди, токи қорни (чанг билан) кўмилди — ёки қорни чангланди. У (шеър) дер эди: «Аллаҳга қасам, агар Аллаҳ бўлмаганида, биз ҳидоят топмас эдик, на садақа берар эдик, на намоз ўқир эдик; бас, бизга сакина нозил қил ва (душманни) учратсак, қадамларни собит қил; албатта ўшалар бизга тажовуз қилди; улар бир фитна истаса, биз бош тортдик». Ва у билан овозини кўтарар эди: «Бош тортдик, бош тортдик».