حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، ح. قَالَ وَحَدَّثَنِي بِشْرٌ، قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدٌ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ سُلَيْمَانَ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَلْقَمَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ لَمَّا نَزَلَتِ {الَّذِينَ آمَنُوا وَلَمْ يَلْبِسُوا إِيمَانَهُمْ بِظُلْمٍ} قَالَ أَصْحَابُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَيُّنَا لَمْ يَظْلِمْ فَأَنْزَلَ اللَّهُ {إِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيمٌ}.
Бизга Абул-Валид ривоят қилди, у деди: бизга Шуъба (ривоят қилди); (бошқа санад билан) у деди: менга Бишр ривоят қилди, у деди: бизга Муҳаммад, Шуъбадан, у Сулаймондан, у Иброҳимдан, у Алқамадан, у Абдуллаҳдан ривоят қилди, у деди: ‹Иймон келтирган ва иймонларига зулм аралаштирмаган зотлар...› (ояти) нозил бўлганида, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг саҳобалари: «Қайсимиз зулм қилмадик?» дедилар. Шунда Аллаҳ: ‹Албатта, ширк катта зулмдир› деб нозил қилди.