وَحَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ، حَدَّثَنَا حُجَيْنُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا لَيْثٌ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ، شِهَابٍ أَنَّهُ قَالَ أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ، قَالَ سَأَلْتُ عَائِشَةَ . وَسَاقَ الْحَدِيثَ بِنَحْوِهِ وَقَالَ فِي الْحَدِيثِ فَلَمَّا سَأَلُوا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ ذَلِكَ فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّا كُنَّا نَتَحَرَّجُ أَنْ نَطُوفَ بِالصَّفَا وَالْمَرْوَةِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوِ اعْتَمَرَ فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِمَا} قَالَتْ عَائِشَةُ قَدْ سَنَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الطَّوَافَ بَيْنَهُمَا فَلَيْسَ لأَحَدٍ أَنْ يَتْرُكَ الطَّوَافَ بِهِمَا
Ва менга Муҳаммад ибн Рофиъ ривоят қилди, бизга Ҳужайн ибн ал-Мусанно ривоят қилди, бизга Лайс Уқайлдан, у Ибн Шиҳобдан ривоят қилдики, у деди: менга Урва ибн аз-Зубайр хабар берди, у деди: Мен Оишадан сўрадим — ва ҳадисни унга ўхшаш нақл қилди, ҳадисда эса: «Улар Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан бу ҳақда сўраганларида: ‹Ё Расулуллаҳ, биз Сафо ва Марвани тавоф қилишдан (гуноҳ деб) тортинардик›, дедилар. Шунда Аллаҳ азза ва жалла: ‹Албатта, Сафо ва Марва Аллаҳнинг шаъоиридандир; бас, ким Байтни ҳаж қилса ёки умра қилса, у иккисини тавоф қилишида унга гуноҳ йўқ›, деб нозил қилди» деди. Оиша: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) у иккиси орасида тавоф қилишни суннат қилди, шунинг учун ҳеч кимга уларни тавоф қилишни тарк этиш (дуруст) эмас» деди.