حَدَّثَنَا عَمْرٌو النَّاقِدُ، وَابْنُ أَبِي عُمَرَ، جَمِيعًا عَنِ ابْنِ عُيَيْنَةَ، - قَالَ ابْنُ أَبِي عُمَرَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، - قَالَ سَمِعْتُ الزُّهْرِيَّ، يُحَدِّثُ عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، قَالَ قُلْتُ لِعَائِشَةَ زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مَا أَرَى عَلَى أَحَدٍ لَمْ يَطُفْ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ شَيْئًا وَمَا أُبَالِي أَنْ لاَ أَطُوفَ بَيْنَهُمَا . قَالَتْ بِئْسَ مَا قُلْتَ يَا ابْنَ أُخْتِي طَافَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَطَافَ الْمُسْلِمُونَ فَكَانَتْ سُنَّةً وَإِنَّمَا كَانَ مَنْ أَهَلَّ لِمَنَاةَ الطَّاغِيَةِ الَّتِي بِالْمُشَلَّلِ لاَ يَطُوفُونَ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ فَلَمَّا كَانَ الإِسْلاَمُ سَأَلْنَا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم عَنْ ذَلِكَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوِ اعْتَمَرَ فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِمَا} وَلَوْ كَانَتْ كَمَا تَقُولُ لَكَانَتْ فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْهِ أَنْ لاَ يَطَّوَّفَ بِهِمَا . قَالَ الزُّهْرِيُّ فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لأَبِي بَكْرِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْحَارِثِ بْنِ هِشَامٍ فَأَعْجَبَهُ ذَلِكَ . وَقَالَ إِنَّ هَذَا الْعِلْمُ . وَلَقَدْ سَمِعْتُ رِجَالاً مِنْ أَهْلِ الْعِلْمِ يَقُولُونَ إِنَّمَا كَانَ مَنْ لاَ يَطُوفُ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ مِنَ الْعَرَبِ يَقُولُونَ إِنَّ طَوَافَنَا بَيْنَ هَذَيْنِ الْحَجَرَيْنِ مِنْ أَمْرِ الْجَاهِلِيَّةِ . وَقَالَ آخَرُونَ مِنَ الأَنْصَارِ إِنَّمَا أُمِرْنَا بِالطَّوَافِ بِالْبَيْتِ وَلَمْ نُؤْمَرْ بِهِ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ} . قَالَ أَبُو بَكْرِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ فَأُرَاهَا قَدْ نَزَلَتْ فِي هَؤُلاَءِ وَهَؤُلاَءِ .
Бизга Амр ан-Ноқид ва Ибн Абу Умар иккаласи Ибн Уяйнадан ривоят қилиб — Ибн Абу Умар: бизга Суфён ривоят қилди, деди — у деди: Мен аз-Зуҳрийни Урва ибн аз-Зубайрдан ривоят қилаётганини эшитдим, у деди: Мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг завжаси Оишага: «Мен Сафо ва Марва орасида тавоф қилмаган кишига бирор (гуноҳ) кўрмайман ва у иккиси орасида тавоф қилмаслигимга парво қилмайман» дедим. У: «Эй жияним, нақадар ёмон айтдинг! Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) тавоф қилди, мусулмонлар ҳам тавоф қилдилар, шунинг учун у суннат бўлди. Фақат ал-Мушаллалдаги Манот — тоҒий (бут) — учун эҳром боғлаганлар Сафо ва Марва орасида тавоф қилмасдилар. Ислом келганда, биз Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан бу ҳақда сўрадик, шунда Аллаҳ азза ва жалла: ‹Албатта, Сафо ва Марва Аллаҳнинг шаъоиридандир; бас, ким Байтни ҳаж қилса ёки умра қилса, у иккисини тавоф қилишида унга гуноҳ йўқ›, деб нозил қилди. Агар сен айтгандай бўлганида, ‹у иккисини тавоф қилмаслигида унга гуноҳ йўқ› бўларди» деди. Аз-Зуҳрий деди: Мен буни Абу Бакр ибн Абдурраҳмон ибн ал-Ҳорис ибн Ҳишомга зикр қилдим, бу унга ёқди ва: «Бу — (ҳақиқий) илмдир» деди. «Мен илм аҳлидан бўлган кишиларни шундай деяётганини эшитганман: араблардан Сафо ва Марва орасида тавоф қилмайдиганлар: ‹Бизнинг бу икки тош орасида тавоф қилишимиз жоҳилият ишидандир›, дердилар. Ансорлардан бошқалари эса: ‹Биз фақат Байтни тавоф қилишга буюрилгандик, Сафо ва Марва орасини (тавоф қилишга) буюрилмагандик›, дердилар. Шунда Аллаҳ азза ва жалла: ‹Албатта, Сафо ва Марва Аллаҳнинг шаъоиридандир›, деб нозил қилди» (деди). Абу Бакр ибн Абдурраҳмон: «Шунинг учун мен уни ҳам анавилар, ҳам буларнинг (ҳар иккиси) ҳақида нозил бўлган деб ўйлайман» деди.