حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّهُ قَالَ قُلْتُ لِعَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَأَنَا يَوْمَئِذٍ حَدِيثُ السِّنِّ أَرَأَيْتِ قَوْلَ اللَّهِ تَبَارَكَ وَتَعَالَى {إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوِ اعْتَمَرَ فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِمَا} فَلاَ أُرَى عَلَى أَحَدٍ شَيْئًا أَنْ لاَ يَطَّوَّفَ بِهِمَا. فَقَالَتْ عَائِشَةُ كَلاَّ، لَوْ كَانَتْ كَمَا تَقُولُ كَانَتْ فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْهِ أَنْ لاَ يَطَّوَّفَ بِهِمَا. إِنَّمَا أُنْزِلَتْ هَذِهِ الآيَةُ فِي الأَنْصَارِ كَانُوا يُهِلُّونَ لِمَنَاةَ، وَكَانَتْ مَنَاةُ حَذْوَ قُدَيْدٍ، وَكَانُوا يَتَحَرَّجُونَ أَنْ يَطُوفُوا بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ، فَلَمَّا جَاءَ الإِسْلاَمُ سَأَلُوا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ ذَلِكَ، فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى {إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوِ اعْتَمَرَ فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِمَا}. زَادَ سُفْيَانُ وَأَبُو مُعَاوِيَةَ عَنْ هِشَامٍ مَا أَتَمَّ اللَّهُ حَجَّ امْرِئٍ وَلاَ عُمْرَتَهُ لَمْ يَطُفْ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ.
Абдуллаҳ ибн Юсуф бизга айтди: Молик бизга хабар берди, Ҳишом ибн Урвадан, у отасидан: У деди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг завжаси Оиша розияллаҳу анҳога — мен ўша пайтда ёш эдим — : ‹Аллаҳнинг таборак ва таолонинг сўзи — ‹‹Албатта Сафо ва Марва Аллаҳнинг белгиларидандир. Ким Байтни ҳаж қилса ёки умра қилса, у иккисини тавоф қилишда унга гуноҳ йўқ›› — ҳақида нима дейсиз? Мен бирор кишига у иккисини тавоф қилмасликда бирор нарса (гуноҳ) деб кўрмайман› дедим. Оиша: ‹Йўқ (ундай эмас)! Агар сен айтгандек бўлганида, ‹у иккисини тавоф қилмасликда унга гуноҳ йўқ› бўлар эди. Бу оят фақат Ансор ҳақида нозил бўлган. Улар Манотга (деб) талбия айтар эди, Манот Қудайд рўпарасида эди. Улар Сафо ва Марва орасида тавоф қилишдан қийналар (гуноҳ деб билар) эди. Ислом келгач, улар Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан бу ҳақда сўради. Шунда Аллаҳ таоло: ‹‹Албатта Сафо ва Марва Аллаҳнинг белгиларидандир. Ким Байтни ҳаж қилса ёки умра қилса, у иккисини тавоф қилишда унга гуноҳ йўқ›› (оятини) нозил қилди› деди. Суфён ва Абу Муовия Ҳишомдан зиёда қилди: ‹Аллаҳ Сафо ва Марва орасида тавоф қилмаган кишининг ҳажини ҳам, умрасини ҳам тўлиқ қилмади (яъни саъй вожиб)›.