أَخْبَرَنِي عَمْرُو بْنُ عُثْمَانَ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبِي، عَنْ شُعَيْبٍ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ، قَالَ سَأَلْتُ عَائِشَةَ عَنْ قَوْلِ اللَّهِ، عَزَّ وَجَلَّ { فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِمَا } فَوَاللَّهِ مَا عَلَى أَحَدٍ جُنَاحٌ أَنْ لاَ يَطُوفَ بِالصَّفَا وَالْمَرْوَةِ . قَالَتْ عَائِشَةُ بِئْسَمَا قُلْتَ يَا ابْنَ أُخْتِي إِنَّ هَذِهِ الآيَةَ لَوْ كَانَتَ كَمَا أَوَّلْتَهَا كَانَتْ فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْهِ أَنْ لاَ يَطَّوَّفَ بِهِمَا وَلَكِنَّهَا نَزَلَتْ فِي الأَنْصَارِ قَبْلَ أَنْ يُسْلِمُوا كَانُوا يُهِلُّونَ لِمَنَاةَ الطَّاغِيَةِ الَّتِي كَانُوا يَعْبُدُونَ عِنْدَ الْمُشَلَّلِ وَكَانَ مَنْ أَهَلَّ لَهَا يَتَحَرَّجُ أَنْ يَطُوفَ بِالصَّفَا وَالْمَرْوَةِ فَلَمَّا سَأَلُوا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ ذَلِكَ أَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوِ اعْتَمَرَ فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِمَا } ثُمَّ قَدْ سَنَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الطَّوَافَ بَيْنَهُمَا فَلَيْسَ لأَحَدٍ أَنْ يَتْرُكَ الطَّوَافَ بِهِمَا .
Менга Амр ибн Усмон хабар бериб, деди: бизга отам ривоят қилди, у Шуайбдан, у аз-Зуҳрийдан, у Урвадан (ривоят қилдики), у деди: Мен Оишадан Аллаҳ азза ва жалланинг: «Уларнинг иккови орасида тавоф қилишида унга гуноҳ йўқдир» деган сўзи ҳақида сўраб: «Аллаҳга қасамки, ҳеч кимга Сафо ва Марва орасида тавоф қилмасликда гуноҳ йўқ экан,» дедим. Оиша деди: «Эй жияним, сен жуда ёмон гап айтдинг! Агар бу оят сен таъвил қилгандай бўлганида, уларнинг иккови орасида тавоф қилмаслигида унга гуноҳ йўқдиръ бўлар эди. Ваҳоланки, бу оят ансорлар ҳақида, улар Исломга киришларидан олдин нозил бўлган. Улар Мушаллал яқинида сиғинар бўлган Манот тоғутига (аталиб) эҳром боғлардилар. Ким унга (аталиб) эҳром боғласа, Сафо ва Марва орасида тавоф қилишдан ўзини тортар эди. Улар Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан бу ҳақда сўраганларида, Аллаҳ азза ва жалла: «Албатта Сафо ва Марва Аллаҳнинг (дин) белгиларидандир. Бас, ким Байтни ҳаж ёки умра қилса, уларнинг иккови орасида тавоф қилишида унга гуноҳ йўқдир» деб нозил қилди. Кейин Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) улар орасида тавоф (саъй) қилишни суннат қилиб қўйдилар. Бас, ҳеч кимга уларнинг иккови орасида тавоф қилишни тарк этиш (жоиз) эмас.»