وَحَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ عُرْوَةَ، أَخْبَرَنِي أَبِي قَالَ، قُلْتُ لِعَائِشَةَ مَا أَرَى عَلَىَّ جُنَاحًا أَنْ لاَ أَتَطَوَّفَ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ . قَالَتْ لِمَ قُلْتُ لأَنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ يَقُولُ { إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ} الآيَةَ . فَقَالَتْ لَوْ كَانَ كَمَا تَقُولُ لَكَانَ فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْهِ أَنْ لاَ يَطَّوَّفَ بِهِمَا . إِنَّمَا أُنْزِلَ هَذَا فِي أُنَاسٍ مِنَ الأَنْصَارِ كَانُوا إِذَا أَهَلُّوا أَهَلُّوا لِمَنَاةَ فِي الْجَاهِلِيَّةِ فَلاَ يَحِلُّ لَهُمْ أَنْ يَطَّوَّفُوا بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ فَلَمَّا قَدِمُوا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم لِلْحَجِّ ذَكَرُوا ذَلِكَ لَهُ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى هَذِهِ الآيَةَ فَلَعَمْرِي مَا أَتَمَّ اللَّهُ حَجَّ مَنْ لَمْ يَطُفْ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ .
Ва бизга Абу Бакр ибн Абу Шайба ривоят қилди, бизга Абу Усома ривоят қилди, бизга Ҳишом ибн Урва ривоят қилди, менга отам хабар берди, у деди: Мен Оишага: «Мен Сафо ва Марва орасида тавоф қилмаслигимда ўзимга гуноҳ йўқ деб кўраман» дедим. У: «Нега?» деди. Мен: «Чунки Аллаҳ азза ва жалла: ‹Албатта, Сафо ва Марва Аллаҳнинг шаъоиридандир›, деган оятни (айтади)» дедим. У: «Агар сен айтгандай бўлганида, ‹у иккисини тавоф қилмаслигида унга гуноҳ йўқ› бўларди. Бу фақат ансорлардан бўлган бир гуруҳ ҳақида нозил бўлган — улар жоҳилиятда эҳром боғлаганларида Манот (бути) учун боғлардилар, шунинг учун уларга Сафо ва Марва орасида тавоф қилиш (жоиз) эмас эди. Улар Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан ҳажга келганларида, буни унга зикр қилдилар, шунда Аллаҳ таоло бу оятни нозил қилди. Жоним билан қасамки, Аллаҳ Сафо ва Марва орасида тавоф қилмаган кишининг ҳажини комил қилмаган» деди.