حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عُمَرَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، قَالَ سَمِعْتُ الزُّهْرِيَّ، يُحَدِّثُ عَنْ عُرْوَةَ، قَالَ قُلْتُ لِعَائِشَةَ مَا أَرَى عَلَى أَحَدٍ لَمْ يَطُفْ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ شَيْئًا وَمَا أُبَالِي أَنْ لاَ أَطَّوَّفَ بَيْنَهُمَا . فَقَالَتْ بِئْسَمَا قُلْتَ يَا ابْنَ أُخْتِي طَافَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَطَافَ الْمُسْلِمُونَ وَإِنَّمَا كَانَ مَنْ أَهَلَّ لِمَنَاةَ الطَّاغِيَةِ الَّتِي بِالْمُشَلَّلِ لاَ يَطُوفُونَ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ : (فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوِ اعْتَمَرَ فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِمَا ) وَلَوْ كَانَتْ كَمَا تَقُولُ لَكَانَتْ فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْهِ أَنْ لاَ يَطَّوَّفَ بِهِمَا قَالَ الزُّهْرِيُّ فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لأَبِي بَكْرِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْحَارِثِ بْنِ هِشَامٍ فَأَعْجَبَهُ ذَلِكَ وَقَالَ إِنَّ هَذَا لَعِلْمٌ وَلَقَدْ سَمِعْتُ رِجَالاً مِنْ أَهْلِ الْعِلْمِ يَقُولُونَ إِنَّمَا كَانَ مَنْ لاَ يَطَّوَّفُ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ مِنَ الْعَرَبِ يَقُولُونَ إِنَّ طَوَافَنَا بَيْنَ هَذَيْنِ الْحَجَرَيْنِ مِنْ أَمْرِ الْجَاهِلِيَّةِ وَقَالَ آخَرُونَ مِنَ الأَنْصَارِ إِنَّمَا أُمِرْنَا بِالطَّوَافِ بِالْبَيْتِ وَلَمْ نُؤْمَرْ بِهِ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى (إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ ) قَالَ أَبُو بَكْرِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ فَأُرَاهَا قَدْ نَزَلَتْ فِي هَؤُلاَءِ وَهَؤُلاَءِ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Бизга Ибн Абу Умар ривоят қилди, бизга Суфён ривоят қилиб деди: мен Зуҳрийнинг Урвадан ривоят қилаётганини эшитдим, у деди: мен Оиша (розияллаҳу анҳо)га: «Кимда ким Сафо ва Марва ўртасида тавоф қилмаса, мен унга (бунда) ҳеч нима (гуноҳ) деб билмайман, мен ҳам улар ўртасида тавоф қилмасликни парво қилмайман,» дедим. Шунда у: «Эй жияним, нақадар ёмон гап айтдинг! Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) тавоф қилдилар ва мусулмонлар ҳам тавоф қилдилар. Фақатгина ал-Мушаллалдаги Манот деган бутга эҳром боғлаб ният қилганлар Сафо ва Марва ўртасида тавоф қилмас эдилар. Шунда Аллаҳ: «Ким Байтни ҳажж қилса ёки умра қилса, улар ўртасида тавоф қилишида унга гуноҳ йўқдир» (Бақара сураси, 158) (оятини) нозил қилди. Агар сен айтганингдек бўлганида, «Улар ўртасида тавоф қилмаслигида унга гуноҳ йўқдир» деган бўларди,» деди. Зуҳрий деди: мен буни Абу Бакр ибн Абдурраҳмон ибнул-Ҳорис ибн Ҳишомга зикр қилдим, бу унга маъқул тушди ва у: «Бу, албатта, илмдир. Мен илм аҳлидан бўлган бир неча кишиларнинг шундай деяётганини эшитдим: араблардан Сафо ва Марва ўртасида тавоф қилмайдиганлар: «Бизнинг бу икки тош ўртасида тавоф қилишимиз жоҳилият ишидан эди,» дер эдилар. Ансорлардан бошқалари эса: «Бизга фақат Байтни тавоф қилиш буюрилган эди, Сафо ва Марва ўртасида (тавоф қилиш) буюрилмаган эди,» дер эдилар. Шунда Аллаҳ таоло: «Албатта, Сафо ва Марва Аллаҳнинг шаъоирларидандир (белгиларидандир)» (Бақара сураси, 158) (оятини) нозил қилди,» деди. Абу Бакр ибн Абдурраҳмон: «Мен буни мана шулар ва мана шулар ҳақида нозил бўлган деб ўйлайман,» деди. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.