أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مَنْصُورٍ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ، قَالَ قَرَأْتُ عَلَى عَائِشَةَ { فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِمَا } قُلْتُ مَا أُبَالِي أَنْ لاَ أَطُوفَ بَيْنَهُمَا . فَقَالَتْ بِئْسَمَا قُلْتَ إِنَّمَا كَانَ نَاسٌ مِنْ أَهْلِ الْجَاهِلِيَّةِ لاَ يَطُوفُونَ بَيْنَهُمَا فَلَمَّا كَانَ الإِسْلاَمُ وَنَزَلَ الْقُرْآنُ { إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ } الآيَةَ فَطَافَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَطُفْنَا مَعَهُ فَكَانَتْ سُنَّةً .
Бизга Муҳаммад ибн Мансур хабар берди, у деди: бизга Суфён, аз-Зуҳрийдан, у Урвадан ривоят қилди, у деди: «Мен Оишага: «Бас, уларнинг (Сафо ва Марва) икковини тавоф қилишида унга гуноҳ йўқ,» (деган оятни) ўқиб бердим. (Бақара сураси, 158) Мен: «Уларнинг орасида тавоф қилмаслигимга ҳам парвойим йўқ (гуноҳ эмас деб ўйладим),» дедим. Шунда у: «Сен айтган нарса нақадар ёмон! Жоҳилият аҳлидан баъзи одамлар уларнинг орасида тавоф қилмас эдилар. Ислом (келиб) ва Қуръан: «Албатта, Сафо билан Марва Аллаҳнинг (дин) белгиларидандир,» деган оятни нозил қилганда, (Бақара сураси, 158) Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) (уларнинг орасида) тавоф қилдилар ва биз ҳам у зот билан бирга тавоф қилдик, шундай қилиб у суннат бўлди,» деди.