حَدَّثَنَا الْقَعْنَبِيُّ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، ح وَحَدَّثَنَا ابْنُ السَّرْحِ، حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّهُ قَالَ قُلْتُ لِعَائِشَةَ زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَأَنَا يَوْمَئِذٍ حَدِيثُ السِّنِّ أَرَأَيْتِ قَوْلَ اللَّهِ تَعَالَى { إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ } فَمَا أَرَى عَلَى أَحَدٍ شَيْئًا أَنْ لاَ يَطَّوَّفَ بِهِمَا . قَالَتْ عَائِشَةُ كَلاَّ لَوْ كَانَ كَمَا تَقُولُ كَانَتْ فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْهِ أَنْ لاَ يَطَّوَّفَ بِهِمَا إِنَّمَا أُنْزِلَتْ هَذِهِ الآيَةُ فِي الأَنْصَارِ كَانُوا يُهِلُّونَ لِمَنَاةَ وَكَانَتْ مَنَاةُ حَذْوَ قُدَيْدٍ وَكَانُوا يَتَحَرَّجُونَ أَنْ يَطُوفُوا بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ فَلَمَّا جَاءَ الإِسْلاَمُ سَأَلُوا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ ذَلِكَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى { إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ } .
Бизга Қаънабий ривоят қилди, у Моликдан, у Ҳишом ибн Урвадан; (ҳ) яна бизга Ибнус-Сарҳ ривоят қилди, бизга Ибн Ваҳб ривоят қилди, у Моликдан, у Ҳишом ибн Урвадан, у отасидан ривоят қилди. У деди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг завжаси Оишага — ўша кунларда мен ёш эдим — дедим: «Аллаҳнинг ‹Албатта Сафо ва Марва Аллаҳнинг шаъоирларидандир› деган сўзини қандай тушунасиз? Мен ҳеч кимга улар орасини тавоф қилмасликда гуноҳ йўқ деб биламан.» Оиша деди: «Йўқ, агар сен айтганингдек бўлганда, ‹улар орасини тавоф қилмаслигида гуноҳ йўқ› дейилган бўларди. Бу оят ансорлар ҳақида нозил бўлган. Улар Манот (бутига) талбия айтишарди ва Манот Қудайд яқинида эди. Улар Сафо ва Марва орасини тавоф қилишдан тойинишарди. Ислом келганида, улар Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан бу ҳақда сўрадилар, шунда Аллаҳ таоло ‹Албатта Сафо ва Марва Аллаҳнинг шаъоирларидандир› (оятини) нозил қилди.»