حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، حَدَّثَنَا هَمَّامٌ، حَدَّثَنَا عَطَاءٌ، قَالَ حَدَّثَنِي صَفْوَانُ بْنُ يَعْلَى بْنِ أُمَيَّةَ يَعْنِي، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ رَجُلاً، أَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ بِالْجِعْرَانَةِ وَعَلَيْهِ جُبَّةٌ وَعَلَيْهِ أَثَرُ الْخَلُوقِ أَوْ قَالَ صُفْرَةٍ فَقَالَ كَيْفَ تَأْمُرُنِي أَنْ أَصْنَعَ فِي عُمْرَتِي فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم، فَسُتِرَ بِثَوْبٍ وَوَدِدْتُ أَنِّي قَدْ رَأَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَقَدْ أُنْزِلَ عَلَيْهِ الْوَحْىُ. فَقَالَ عُمَرُ تَعَالَ أَيَسُرُّكَ أَنْ تَنْظُرَ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَقَدْ أَنْزَلَ اللَّهُ الْوَحْىَ قُلْتُ نَعَمْ. فَرَفَعَ طَرَفَ الثَّوْبِ، فَنَظَرْتُ إِلَيْهِ لَهُ غَطِيطٌ وَأَحْسِبُهُ قَالَ كَغَطِيطِ الْبَكْرِ. فَلَمَّا سُرِّيَ عَنْهُ قَالَ " أَيْنَ السَّائِلُ عَنِ الْعُمْرَةِ اخْلَعْ عَنْكَ الْجُبَّةَ وَاغْسِلْ أَثَرَ الْخَلُوقِ عَنْكَ، وَأَنْقِ الصُّفْرَةَ، وَاصْنَعْ فِي عُمْرَتِكَ كَمَا تَصْنَعُ فِي حَجِّكِ ".
Абу Нуъайм бизга айтди: Ҳаммом бизга айтди: Ато бизга айтди: У деди: Сафвон ибн Яъло ибн Умайя менга отасидан айтди: Бир киши Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга — у зот Жиъронада (турган) пайтида — келди, унинг устида жубба (кийим) бор эди ва унда халуқ (хушбўй) изи — ёки: сариқ (бўёқ) изи — бор эди. У: ‹Умрамда қандай қилишни буюрасиз?› деди. Шунда Аллаҳ Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга (ваҳий) нозил қилди, у зот бир кийим билан тўсилди. Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни — унга ваҳий нозил бўлган пайтда — кўришни жуда истар эдим. Умар: ‹Кел, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга — унга Аллаҳ ваҳий нозил қилган пайтда — қарашни хоҳлайсанми?› деди. Мен: ‹Ҳа› дедим. У кийимнинг чеккасини кўтарди, мен у зотга қарадим, у зотда хириллаш бор эди — уни: ‹ёш туянинг хириллашидек› деди деб ўйлайман. У зотдан (ваҳий ҳолати) кўтарилгач, у зот: «Умра ҳақида сўраган (киши) қани? Жуббани устингдан еч, ўзингдан халуқ (хушбўй) изини юв, сариқни тозала, ва умрангда ҳажингда қиладиган каби қил» дедилар.