حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، حَدَّثَنَا أَفْلَحُ بْنُ حُمَيْدٍ، عَنِ الْقَاسِمِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ خَرَجْنَا مُهِلِّينَ بِالْحَجِّ فِي أَشْهُرِ الْحَجِّ، وَحُرُمِ الْحَجِّ، فَنَزَلْنَا سَرِفَ، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم لأَصْحَابِهِ " مَنْ لَمْ يَكُنْ مَعَهُ هَدْىٌ، فَأَحَبَّ أَنْ يَجْعَلَهَا عُمْرَةً، فَلْيَفْعَلْ وَمَنْ كَانَ مَعَهُ هَدْىٌ فَلاَ ". وَكَانَ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَرِجَالٍ مِنْ أَصْحَابِهِ ذَوِي قُوَّةٍ الْهَدْىُ، فَلَمْ تَكُنْ لَهُمْ عُمْرَةً، فَدَخَلَ عَلَىَّ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَأَنَا أَبْكِي فَقَالَ " مَا يُبْكِيكِ ". قُلْتُ سَمِعْتُكَ تَقُولُ لأَصْحَابِكَ مَا قُلْتَ فَمُنِعْتُ الْعُمْرَةَ. قَالَ " وَمَا شَأْنُكِ ". قُلْتُ لاَ أُصَلِّي. قَالَ " فَلاَ يَضُرَّكِ أَنْتِ مِنْ بَنَاتِ آدَمَ، كُتِبَ عَلَيْكِ مَا كُتِبَ عَلَيْهِنَّ، فَكُونِي فِي حَجَّتِكِ عَسَى اللَّهُ أَنْ يَرْزُقَكِهَا ". قَالَتْ فَكُنْتُ حَتَّى نَفَرْنَا مِنْ مِنًى، فَنَزَلْنَا الْمُحَصَّبَ فَدَعَا عَبْدَ الرَّحْمَنِ، فَقَالَ " اخْرُجْ بِأُخْتِكَ الْحَرَمَ، فَلْتُهِلَّ بِعُمْرَةٍ، ثُمَّ افْرُغَا مِنْ طَوَافِكُمَا، أَنْتَظِرْكُمَا هَا هُنَا ". فَأَتَيْنَا فِي جَوْفِ اللَّيْلِ. فَقَالَ " فَرَغْتُمَا ". قُلْتُ نَعَمْ. فَنَادَى بِالرَّحِيلِ فِي أَصْحَابِهِ، فَارْتَحَلَ النَّاسُ، وَمَنْ طَافَ بِالْبَيْتِ، قَبْلَ صَلاَةِ الصُّبْحِ، ثُمَّ خَرَجَ مُوَجِّهًا إِلَى الْمَدِينَةِ.
Абу Нуъайм бизга айтди: Афлаҳ ибн Ҳумайд бизга айтди, Қосимдан, у Оиша розияллаҳу анҳодан: У деди: Биз ҳаж ойларида ва ҳаж ҳаром (ой)ларида ҳаж билан талбия айтган ҳолда (йўлга) чиқдик ва Сарифга тушдик. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ашобларига: «Кимнинг ёнида ҳадя бўлмаса-ю, уни умра қилишни хоҳласа, қилсин, кимнинг ёнида ҳадя бўлса, (қилмасин)» дедилар. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ва ашобларидан қувват эгалари (кучли) бўлган кишиларнинг ёнида ҳадя бор эди, уларга умра бўлмади. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам менинг олдимга кирдилар, мен йиғлар эдим. У зот: «Сени нима йиғлатяпти?» дедилар. Мен: ‹Сенни ашобларингга айтган сўзингни эшитди, мен умрадан тўсилди› дедим. У зот: «Сенга нима бўлди?» дедилар. Мен: ‹Намоз ўқимаяпман (ҳайзли)› дедим. У зот: «Бу сенга зарар қилмайди, сен Одам қизларидансан, сенга уларга ёзган нарса (ҳайз) ёзилган. Ҳажингда бўлавер, шояд Аллаҳ уни (умрани) сенга ризқ қилса» дедилар. У деди: Мен шу ҳолда (қолдим), ҳатто Минодан нафр қилдик (қайтдик), Муҳассабга тушдик. У зот Абдурраҳмонни чақириб: «Синглинг билан Ҳарамга чиқиб кет, у умра билан талбия айтсин, сўнг тавофингизни бажаринг, мен сизларни шу ерда кутаман» дедилар. Биз тун ярмида келдик. У зот: «Бажардингизми?» дедилар. Мен: ‹Ҳа› дедим. У зот ашобларида кўчиш(жўнаш)ни эълон қилди. Одамлар — ва субҳ намозидан олдин Байтни тавоф қилган (киши) — йўлга чиқди, сўнг у зот Мадинага юзланган ҳолда чиқди.