حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُرَّةَ، عَنْ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَرْبَعُ خِلاَلٍ مَنْ كُنَّ فِيهِ كَانَ مُنَافِقًا خَالِصًا مَنْ إِذَا حَدَّثَ كَذَبَ، وَإِذَا وَعَدَ أَخْلَفَ، وَإِذَا عَاهَدَ غَدَرَ وَإِذَا خَاصَمَ فَجَرَ، وَمَنْ كَانَتْ فِيهِ خَصْلَةٌ مِنْهُنَّ كَانَتْ فِيهِ خَصْلَةٌ مِنَ النِّفَاقِ حَتَّى يَدَعَهَا ".
Қутайба ибн Саъид бизга айтди, Жарир бизга айтди, Аъмашдан, Абдуллаҳ ибн Муррадан, Масруқдан, Абдуллаҳ ибн Амр розияллаҳу анҳумодан, у деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Тўрт хислат — кимда улар (жамланган) бўлса, у холис мунофиқ бўлади: гапирса, ёлғон айтади; ваъда берса, вафосизлик қилади; аҳд қилса, хиёнат қилади; жанжаллашса, ҳаддан ошади (ёмонлик қилади). Кимда улардан бир хислат бўлса, унда нифоқдан бир хислат бўлади, токи уни тарк этгунча».
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ التَّيْمِيِّ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَلِيٍّ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ مَا كَتَبْنَا عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم إِلاَّ الْقُرْآنَ، وَمَا فِي هَذِهِ الصَّحِيفَةِ، قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " الْمَدِينَةُ حَرَامٌ مَا بَيْنَ عَائِرٍ إِلَى كَذَا، فَمَنْ أَحْدَثَ حَدَثًا، أَوْ آوَى مُحْدِثًا، فَعَلَيْهِ لَعْنَةُ اللَّهِ وَالْمَلاَئِكَةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ، لاَ يُقْبَلُ مِنْهُ عَدْلٌ وَلاَ صَرْفٌ، وَذِمَّةُ الْمُسْلِمِينَ وَاحِدَةٌ يَسْعَى بِهَا أَدْنَاهُمْ. فَمَنْ أَخْفَرَ مُسْلِمًا فَعَلَيْهِ لَعْنَةُ اللَّهِ وَالْمَلاَئِكَةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ، لاَ يُقْبَلُ مِنْهُ صَرْفٌ وَلاَ عَدْلٌ، وَمَنْ وَالَى قَوْمًا بِغَيْرِ إِذْنِ مَوَالِيهِ فَعَلَيْهِ لَعْنَةُ اللَّهِ وَالْمَلاَئِكَةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ، لاَ يُقْبَلُ مِنْهُ صَرْفٌ وَلاَ عَدْلٌ ".
Муҳаммад ибн Касир бизга айтди, Суфён бизга хабар берди, Аъмашдан, Иброҳим Таймийдан, отасидан, Али розияллаҳу анҳудан, у деди: Биз Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан фақат Қуръан ва мана шу саҳифадаги (нарса)ни ёздик. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Мадина — Оирдан фалонгача (оралиқ) ҳаромдир (қўриқдир), ким унда бирор жиноят қилса ёки бир жиноятчини бошпана берса, унга Аллаҳнинг, малоикаларнинг ва барча одамларнинг лаънати бўлсин; ундан на (нафл) товон, на (фарз) алмаштириш қабул қилинади. Мусулмонларнинг зиммаси (аҳди) бирдир, уни уларнинг энг пасти (оддий кишиси) ҳам (зиммасига) олиб юради (адо этади). Ким бир мусулмон(нинг аҳди)га хиёнат қилса, унга Аллаҳнинг, малоикаларнинг ва барча одамларнинг лаънати бўлсин; ундан на алмаштириш, на товон қабул қилинади. Ким мавлоларининг (хожаларининг) изни бўлмай бир қавмни вали (ҳомий) қилиб олса, унга Аллаҳнинг, малоикаларнинг ва барча одамларнинг лаънати бўлсин; ундан на алмаштириш, на товон қабул қилинади».
قَالَ أَبُو مُوسَى حَدَّثَنَا هَاشِمُ بْنُ الْقَاسِمِ، حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ سَعِيدٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كَيْفَ أَنْتُمْ إِذَا لَمْ تَجْتَبُوا دِينَارًا وَلاَ دِرْهَمًا فَقِيلَ لَهُ وَكَيْفَ تَرَى ذَلِكَ كَائِنًا يَا أَبَا هُرَيْرَةَ قَالَ إِيْ وَالَّذِي نَفْسُ أَبِي هُرَيْرَةَ بِيَدِهِ عَنْ قَوْلِ الصَّادِقِ الْمَصْدُوقِ. قَالُوا عَمَّ ذَاكَ قَالَ تُنْتَهَكُ ذِمَّةُ اللَّهِ وَذِمَّةُ رَسُولِهِ صلى الله عليه وسلم، فَيَشُدُّ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ قُلُوبَ أَهْلِ الذِّمَّةِ، فَيَمْنَعُونَ مَا فِي أَيْدِيهِمْ.
Абу Мусо деди: Ҳошим ибнул-Қосим бизга айтди, Исъҳоқ ибн Саъид бизга айтди, отасидан, Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳудан, у деди: Сизлар динор ҳам, дирҳам ҳам йиға олмайдиган (жизя келмайдиган) бўлганингизда, ҳолингиз қандай бўлади? Унга: «Бунинг шундай бўлишини қандай кўряпсан, эй Абу Ҳурайра?», дейилди. У: «Ҳа, Абу Ҳурайранинг жони қўлида бўлган Зотга қасамки, содиқ ва тасдиқланган (Набий)нинг сўзидан (айтаман)», деди. Улар: «Бу нима сабабдан (бўлади)?», дедилар. У: «Аллаҳнинг зиммаси (аҳди) ва Унинг Расули соллаллаҳу алайҳи васалламнинг зиммаси бузилади, шунда Аллаҳ азза ва жалла зиммий (аҳл-зимма) аҳлининг қалбларини қаттиқ қилади, улар қўлларидаги (мол-жизяни) бермайдилар», деди.