بَابُ قَوْلِ اللَّهِ تَعَالَى: {وَإِلَى عَادٍ أَخَاهُمْ هُودًا قَالَ يَا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ}، وَقَوْلِهِ: {إِذْ أَنْذَرَ قَوْمَهُ بِالأَحْقَافِ} إِلَى قَوْلِهِ تَعَالَى: {كَذَلِكَ نَجْزِي الْقَوْمَ الْمُجْرِمِينَ}
حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ عَرْعَرَةَ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الْحَكَمِ، عَنْ مُجَاهِدٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " نُصِرْتُ بِالصَّبَا، وَأُهْلِكَتْ عَادٌ بِالدَّبُورِ ".
Муҳаммад ибн Аръара менга айтди, Шуъба бизга айтди, Ҳакамдан, Мужоҳиддан, Ибн Аббос розияллаҳу анҳумодан, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан, у деди: «Мен сабо (шарқ) шамоли билан нусрат берилдим, Од (қавми) эса дабур (ғарб) шамоли билан ҳалок қилинди».
قَالَ وَقَالَ ابْنُ كَثِيرٍ عَنْ سُفْيَانَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ أَبِي نُعْمٍ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ بَعَثَ عَلِيٌّ ـ رضى الله عنه ـ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِذُهَيْبَةٍ فَقَسَمَهَا بَيْنَ الأَرْبَعَةِ الأَقْرَعِ بْنِ حَابِسٍ الْحَنْظَلِيِّ ثُمَّ الْمُجَاشِعِيِّ، وَعُيَيْنَةَ بْنِ بَدْرٍ الْفَزَارِيِّ، وَزَيْدٍ الطَّائِيِّ ثُمَّ أَحَدِ بَنِي نَبْهَانَ، وَعَلْقَمَةَ بْنِ عُلاَثَةَ الْعَامِرِيِّ ثُمَّ أَحَدِ بَنِي كِلاَبٍ، فَغَضِبَتْ قُرَيْشٌ وَالأَنْصَارُ، قَالُوا يُعْطِي صَنَادِيدَ أَهْلِ نَجْدٍ وَيَدَعُنَا. قَالَ " إِنَّمَا أَتَأَلَّفُهُمْ ". فَأَقْبَلَ رَجُلٌ غَائِرُ الْعَيْنَيْنِ مُشْرِفُ الْوَجْنَتَيْنِ، نَاتِئُ الْجَبِينِ، كَثُّ اللِّحْيَةِ، مَحْلُوقٌ فَقَالَ اتَّقِ اللَّهَ يَا مُحَمَّدُ. فَقَالَ " مَنْ يُطِعِ اللَّهَ إِذَا عَصَيْتُ، أَيَأْمَنُنِي اللَّهُ عَلَى أَهْلِ الأَرْضِ فَلاَ تَأْمَنُونِي ". فَسَأَلَهُ رَجُلٌ قَتْلَهُ ـ أَحْسِبُهُ خَالِدَ بْنَ الْوَلِيدِ ـ فَمَنَعَهُ، فَلَمَّا وَلَّى قَالَ " إِنَّ مِنْ ضِئْضِئِ هَذَا ـ أَوْ فِي عَقِبِ هَذَا ـ قَوْمٌ يَقْرَءُونَ الْقُرْآنَ، لاَ يُجَاوِزُ حَنَاجِرَهُمْ، يَمْرُقُونَ مِنَ الدِّينِ مُرُوقَ السَّهْمِ مِنَ الرَّمِيَّةِ، يَقْتُلُونَ أَهْلَ الإِسْلاَمِ، وَيَدَعُونَ أَهْلَ الأَوْثَانِ، لَئِنْ أَنَا أَدْرَكْتُهُمْ لأَقْتُلَنَّهُمْ قَتْلَ عَادٍ ".
(Бухорий) деди: Ибн Касир Суфёндан, отасидан, Ибн Абу Нуъмдан, Абу Саъид розияллаҳу анҳудан деди, у деди: Али розияллаҳу анҳу Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга бир (парча) олтин юборди. У уни тўрт киши орасида тақсимлади: Ақраъ ибн Ҳобис Ҳанзалий — кейин Мужошиъий, Уяйна ибн Бадр Фазорий, Зайд Тоий — кейин Бану Набҳондан бири, ва Алқама ибн Улоаса Омирий — кейин Бану Килобдан бири. Шунда Қурайш ва ансорлар ғазабланди ва: «Нажд аҳлининг катталарига беради-ю, бизни қолдиради», дедилар. У: «Мен фақат уларни (Исломга) кўндираман (жалб қиламан)», деди. Шу пайт кўзлари ичга ботган, юзнинг ёноқлари туртиб чиқган, пешонаси бўртган, соқоли қуюқ, (боши) қирилган бир киши келди ва: «Аллаҳдан қўрқ, эй Муҳаммад», деди. У: «Мен осий бўлсам, ким Аллаҳга итоат қилади?! Аллаҳ мени ер аҳлига (омонат деб) ишонди-ю, сизлар менга ишонмайсизларми?!», деди. Бир киши — уни Холид ибн Валид деб ўйлайман — ундан уни ўлдиришни сўради, лекин у (Набий) ман қилди. У (киши) ўрилганида (кетганида), у (Набий): «Албатта, бу(нинг) наслидан — ёки: бу(нинг) авлодидан — бир қавм (чиқади)ки, улар Қуръанни ўқийдилар, лекин (у) уларнинг ҳиқилдоқларидан (томоқларидан) ўтмайди; улар дийндан — ўқ овдан (отилган) ҳайвондан ўтиб кетгандек — ўтиб кетадилар (чиқиб кетадилар); улар Ислом аҳлини ўлдирадилар ва бут аҳлини (мушрикларни) қолдирадилар. Агар мен уларни (тирик) топсам, албатта уларни Од (қавми ҳалок қилингани) каби ўлдираман», деди.
حَدَّثَنَا خَالِدُ بْنُ يَزِيدَ، حَدَّثَنَا إِسْرَائِيلُ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنِ الأَسْوَدِ، قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ، قَالَ سَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَقْرَأُ {فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ }.
Холид ибн Язид бизга айтди, Исроил бизга айтди, Абу Исъҳоқдан, Асваддан, у деди: Мен Абдуллаҳни эшитдим, у деди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ‹Фаҳал мин муддакир (Эслатма олувчи борми?)› (оятини) ўқиганини эшитдим.