Абдуллаҳ ибн Маслама бизга айтди, Моликдан, Саъид Мақбурийдан, Абу Салама ибн Абдураҳмондан: У Оиша розияллаҳу анҳодан: «Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг Рамазондаги намози қандай эди?», деб сўради. У: «У Рамазонда ҳам, бошқасида ҳам ўн бир ракатдан оширмас эди. Тўрт ракат ўқир эди — уларнинг гўзаллиги ва узунлигини сўрама; сўнг яна тўрт ўқир эди — уларнинг гўзаллиги ва узунлигини сўрама; сўнг уч (ракат) ўқир эди». Мен: «Эй Расулуллаҳ, витрни ўқимасдан туриб ухлайсизми?», дедим. У: «Менинг кўзим ухлайди, лекин қалбим ухламайди», деди.
Исмоил бизга айтди, у деди: Акам менга айтди, Сулаймондан, Шарик ибн Абдуллаҳ ибн Абу Намирдан: Мен Анас ибн Моликни — Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни Каъба масжидидан Исро қилинган кечани (ҳикоя қилаётганида) — эшитдим: Унга ваҳй нозил қилинишидан олдин, у Масжидул-Ҳаромда ухлаб ётган ҳолда, уч киши келди. Уларнинг биринчиси: «У қайсиси?», деди. Ўртансаси: «У уларнинг энг яхшиси», деди. Охиргиси: «Уларнинг энг яхшисини олинглар», деди. Ўшанда шу бўлди. Сўнг бошқа бир кеча келганларигача уларни кўрмади — бу қалби кўрган нарса(туш)да эди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам кўзлари ухлар, қалби ухламас эди. Пайғамбарлар ҳам шундай — кўзлари ухлайди, қалблари ухламайди. Сўнг Жибрил уни ўз қарамоғига олди, сўнг уни осмонга кўтарди.