حَدَّثَنَا مُحَمَّدٌ، أَخْبَرَنَا مَخْلَدُ بْنُ يَزِيدَ، أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَمْرُو بْنُ دِينَارٍ، أَنَّهُ سَمِعَ جَابِرًا ـ رضى الله عنه ـ يَقُولُ غَزَوْنَا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَقَدْ ثَابَ مَعَهُ نَاسٌ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ حَتَّى كَثُرُوا، وَكَانَ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ رَجُلٌ لَعَّابٌ فَكَسَعَ أَنْصَارِيًّا، فَغَضِبَ الأَنْصَارِيُّ غَضَبًا شَدِيدًا، حَتَّى تَدَاعَوْا، وَقَالَ الأَنْصَارِيُّ يَا لَلأَنْصَارِ. وَقَالَ الْمُهَاجِرِيُّ يَا لَلْمُهَاجِرِينَ. فَخَرَجَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " مَا بَالُ دَعْوَى أَهْلِ الْجَاهِلِيَّةِ ". ثُمَّ قَالَ " مَا شَأْنُهُمْ ". فَأُخْبِرَ بِكَسْعَةِ الْمُهَاجِرِيِّ الأَنْصَارِيَّ قَالَ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " دَعُوهَا فَإِنَّهَا خَبِيثَةٌ ". وَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أُبَىٍّ ابْنُ سَلُولَ أَقَدْ تَدَاعَوْا عَلَيْنَا، لَئِنْ رَجَعْنَا إِلَى الْمَدِينَةِ لَيُخْرِجَنَّ الأَعَزُّ مِنْهَا الأَذَلَّ. فَقَالَ عُمَرُ أَلاَ نَقْتُلُ يَا رَسُولَ اللَّهِ هَذَا الْخَبِيثَ لِعَبْدِ اللَّهِ. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لاَ يَتَحَدَّثُ النَّاسُ أَنَّهُ كَانَ يَقْتُلُ أَصْحَابَهُ ".
Муҳаммад менга айтди, Махлад ибн Язид бизга хабар берди, Ибн Журайж бизга айтди, у деди: Амр ибн Динор менга хабар берди, у Жобир розияллаҳу анҳуни шундай деганини эшитди: Биз Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан ғазот қилдик; муҳожирлардан кишилар у билан (қўшилиб) тўпланди, ҳатто кўпайдилар. Муҳожирлардан бир ҳазилкаш киши бор эди, у бир ансорийни (орқадан) тепди. Ансорий қаттиқ ғазабланди, ҳатто улар (бир-бирини ёрдамга) чақирдилар: ансорий: «Эй ансорлар (ёрдамга)!», деди; муҳожир: «Эй муҳожирлар!», деди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам чиқиб: «Бу жоҳилият аҳли(нинг) даъвати (чақириғи) нима?!», деди. Сўнг: «Уларга нима бўлди?», деди. Унга муҳожирнинг ансорийни тепгани хабар қилинди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Уни қўу (тарк эт), чунки у (жоҳилият чақириғи) ёмон (хабис)дир», деди. Абдуллаҳ ибн Убайй ибн Салул: «Бизга (қарши шундай) чақирдиларми?! Агар Мадинага қайтсак, энг азиз (киши) ундан энг хорни албатта чиқаради», деди. Умар: «Эй Расулуллаҳ, бу хабисни — Абдуллаҳ(ни назарда тутиб) — ўлдирмаймизми?», деди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Йўқ, одамлар Муҳаммад ўз саҳобаларини ўлдирар эмиш деб гапирмасин», деди.