حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَمْرٍو، قَالَ سَمِعْتُ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ يَقُولُ حَدَّثَنَا أَبُو سَعِيدٍ الْخُدْرِيُّ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَأْتِي عَلَى النَّاسِ زَمَانٌ فَيَغْزُو فِئَامٌ مِنَ النَّاسِ، فَيَقُولُونَ فِيكُمْ مَنْ صَاحَبَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَيَقُولُونَ نَعَمْ. فَيُفْتَحُ لَهُمْ. ثُمَّ يَأْتِي عَلَى النَّاسِ زَمَانٌ فَيَغْزُو فِئَامٌ مِنَ النَّاسِ، فَيُقَالُ هَلْ فِيكُمْ مَنْ صَاحَبَ أَصْحَابَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَيَقُولُونَ نَعَمْ. فَيُفْتَحُ لَهُمْ، ثُمَّ يَأْتِي عَلَى النَّاسِ زَمَانٌ فَيَغْزُو فِئَامٌ مِنَ النَّاسِ، فَيُقَالُ هَلْ فِيكُمْ مَنْ صَاحَبَ مَنْ صَاحَبَ أَصْحَابَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَيَقُولُونَ نَعَمْ. فَيُفْتَحُ لَهُمْ ".
Али ибн Абдуллаҳ бизга айтди, Суфён бизга айтди, Амрдан, у деди: Жобир ибн Абдуллаҳ розияллаҳу анҳумони шундай деганини эшитдим: Абу Саъид Худрий бизга айтди, у деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Одамларга шундай замон келади — одамлардан бир гуруҳ ғазот (жиҳод) қилади ва: ‹Сизлар ичида Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга саҳбат қилган (киши) борми?›, дейилади. Улар: ‹Ҳа›, дейди. Шунда уларга (фатҳ) очилади. Сўнг одамларга шундай замон келади — одамлардан бир гуруҳ ғазот қилади ва: ‹Сизлар ичида Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг саҳобаларига саҳбат қилган (киши) борми?›, дейилади. Улар: ‹Ҳа›, дейди. Шунда уларга (фатҳ) очилади. Сўнг одамларга шундай замон келади — одамлардан бир гуруҳ ғазот қилади ва: ‹Сизлар ичида Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг саҳобаларига саҳбат қилганга саҳбат қилган (киши) борми?›, дейилади. Улар: ‹Ҳа›, дейди. Шунда уларга (фатҳ) очилади».
حَدَّثَنِي إِسْحَاقُ، حَدَّثَنَا النَّضْرُ، أَخْبَرَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي جَمْرَةَ، سَمِعْتُ زَهْدَمَ بْنَ مُضَرِّبٍ، سَمِعْتُ عِمْرَانَ بْنَ حُصَيْنٍ ـ رضى الله عنهما ـ يَقُولُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " خَيْرُ أُمَّتِي قَرْنِي ثُمَّ الَّذِينَ يَلُونَهُمْ ثُمَّ الَّذِينَ يَلُونَهُمْ ". قَالَ عِمْرَانُ فَلاَ أَدْرِي أَذَكَرَ بَعْدَ قَرْنِهِ قَرْنَيْنِ أَوْ ثَلاَثًا " ثُمَّ إِنَّ بَعْدَكُمْ قَوْمًا يَشْهَدُونَ وَلاَ يُسْتَشْهَدُونَ، وَيَخُونُونَ وَلاَ يُؤْتَمَنُونَ، وَيَنْذُرُونَ وَلاَ يَفُونَ، وَيَظْهَرُ فِيهِمُ السِّمَنُ ".
Исъҳоқ менга айтди, Назр бизга айтди, Шуъба бизга хабар берди, Абу Жамрадан, Заҳдам ибн Музаррибни эшитдим, Имрон ибн Ҳусайн розияллаҳу анҳумони шундай деганини эшитдим: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Менинг умматимнин энг яхшиси менинг асрим (авлодим), сўнг уларга эргашганлар, сўнг уларга эргашганлар». Имрон деди: Мен билмайман, у ўз асридан кейин икки асрни ёки учни зикр қилдими? «Сўнг сизлардан кейин бир қавм бўлади — улар гувоҳлик берадилар, ҳолбуки гувоҳликка сўралмайдилар; хиёнат қиладилар, ҳолбуки омонат топширилмайди; назр қиладилар, лекин вафо қилмайдилар; уларда семизлик зоҳир бўлади».
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَبِيدَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " خَيْرُ النَّاسِ قَرْنِي، ثُمَّ الَّذِينَ يَلُونَهُمْ، ثُمَّ الَّذِينَ يَلُونَهُمْ، ثُمَّ يَجِيءُ قَوْمٌ تَسْبِقُ شَهَادَةُ أَحَدِهِمْ يَمِينَهُ وَيَمِينُهُ شَهَادَتَهُ ". قَالَ إِبْرَاهِيمُ وَكَانُوا يَضْرِبُونَا عَلَى الشَّهَادَةِ وَالْعَهْدِ وَنَحْنُ صِغَارٌ.
Муҳаммад ибн Касир бизга айтди, Суфён бизга хабар берди, Мансурдан, Иброҳимдан, Абийдадан, Абдуллаҳ розияллаҳу анҳудан: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Одамларнинг энг яхшиси менинг асрим (авлодим), сўнг уларга эргашганлар, сўнг уларга эргашганлар; сўнг бир қавм келади — уларнинг биринин гувоҳлиги қасамидан, қасами гувоҳлигидан ўтиб кетади (шошилиб ёлғон қасам ҳам, гувоҳлик ҳам айтадилар)». Иброҳим деди: (Катталаримиз) бизни биз кичик бўлиб туриб, гувоҳлик ва аҳд (ҳақида шошилмаслик учун) урар эдилар.