حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَبِيدَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " خَيْرُ النَّاسِ قَرْنِي، ثُمَّ الَّذِينَ يَلُونَهُمْ، ثُمَّ الَّذِينَ يَلُونَهُمْ، ثُمَّ يَجِيءُ قَوْمٌ تَسْبِقُ شَهَادَةُ أَحَدِهِمْ يَمِينَهُ وَيَمِينُهُ شَهَادَتَهُ ". قَالَ إِبْرَاهِيمُ وَكَانُوا يَضْرِبُونَا عَلَى الشَّهَادَةِ وَالْعَهْدِ وَنَحْنُ صِغَارٌ.
Муҳаммад ибн Касир бизга айтди, Суфён бизга хабар берди, Мансурдан, Иброҳимдан, Абийдадан, Абдуллаҳ розияллаҳу анҳудан: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Одамларнинг энг яхшиси менинг асрим (авлодим), сўнг уларга эргашганлар, сўнг уларга эргашганлар; сўнг бир қавм келади — уларнинг биринин гувоҳлиги қасамидан, қасами гувоҳлигидан ўтиб кетади (шошилиб ёлғон қасам ҳам, гувоҳлик ҳам айтадилар)». Иброҳим деди: (Катталаримиз) бизни биз кичик бўлиб туриб, гувоҳлик ва аҳд (ҳақида шошилмаслик учун) урар эдилар.