حَدِيثِ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " خَيْرُ النَّاسِ قَرْنِي ثُمَّ الَّذِينَ يَلُونَهُمْ ثُمَّ الَّذِينَ يَلُونَهُمْ ثُمَّ يَفْشُو الْكَذِبُ حَتَّى يَشْهَدَ الرَّجُلُ وَلاَ يُسْتَشْهَدُ وَيَحْلِفُ الرَّجُلُ وَلاَ يُسْتَحْلَفُ " . وَمَعْنَى حَدِيثِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم " خَيْرُ الشُّهَدَاءِ الَّذِي يَأْتِي بِشَهَادَتِهِ قَبْلَ أَنْ يُسْأَلَهَا " . هُوَ عِنْدَنَا إِذَا أُشْهِدَ الرَّجُلُ عَلَى الشَّىْءِ أَنْ يُؤَدِّيَ شَهَادَتَهُ وَلاَ يَمْتَنِعَ مِنَ الشَّهَادَةِ هَكَذَا وَجْهُ الْحَدِيثِ عِنْدَ بَعْضِ أَهْلِ الْعِلْمِ . كَمُلَ وَالْحَمْدُ لِلَّهِ كِتَابُ الشَّهَادَاتِ وَيَلِيهِ كِتَابُ الزُّهْدِ
Умар ибн ал-Хаттобнинг ҳадисида, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилиб), (Набий): «Одамларнинг энг яхшиси менинг авлодимдир, сўнг улардан кейингилар, сўнг улардан кейингилар, сўнг ёлғон ёйиладики, киши гувоҳликка чақирилмагани ҳолда гувоҳлик беради ва киши қасамга чорланмагани ҳолда қасам ичади,» дедилар. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг: «Гувоҳларнинг энг яхшиси сўралмасдан олдин гувоҳлигини келтирадиган кишидир,» деган ҳадисларининг маъноси бизнинг наздимизда шуки, киши бирор нарсага гувоҳ қилинганда ўз гувоҳлигини адо этиши ва гувоҳлик беришдан бош тортмаслигидир. Баъзи илм аҳли наздида ҳадиснинг маъноси ана шудир. Аллаҳга ҳамд билан Шаҳодатлар китоби тугади, ундан кейин Зуҳд китоби келади.