حَدَّثَنَا أَبُو عَمَّارٍ الْحُسَيْنُ بْنُ حُرَيْثٍ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنِ الأَعْمَشِ، حَدَّثَنَا هِلاَلُ بْنُ يِسَافٍ، عَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم نَحْوَهُ . وَهَذَا أَصَحُّ مِنْ حَدِيثِ مُحَمَّدِ بْنِ فُضَيْلٍ . قَالَ وَمَعْنَى هَذَا الْحَدِيثِ عِنْدَ بَعْضِ أَهْلِ الْعِلْمِ " يُعْطُونَ الشَّهَادَةَ قَبْلَ أَنْ يُسْأَلُوهَا " . إِنَّمَا يَعْنِي شَهَادَةَ الزُّورِ يَقُولُ يَشْهَدُ أَحَدُهُمْ مِنْ غَيْرِ أَنْ يُسْتَشْهَدَ وَبَيَانُ هَذَا فِي [الحديث التالي]
Бизга Абу Аммор ал-Ҳусайн ибн Ҳурайс ривоят қилди, бизга Вакииъ ривоят қилди, у ал-Аъмашдан, бизга Ҳилол ибн Ясоф ривоят қилди, у Имрон ибн Ҳусайндан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан шунга ўхшаш (ривоят қилди). Ва бу Муҳаммад ибн Фузайлнинг ҳадисидан саҳиҳроқдир. (Абу Исо) деди: Бу ҳадиснинг маъноси баъзи илм аҳли наздида — «Сўралмасдан олдин гувоҳлик беришади» (дегани) — аслида ёлғон гувоҳликни англатади; яъни улардан бири гувоҳликка чақирилмагани ҳолда гувоҳлик беради. Бунинг баёни [кейинги ҳадисда].