حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَبِيدَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " خَيْرُ النَّاسِ قَرْنِي، ثُمَّ الَّذِينَ يَلُونَهُمْ، ثُمَّ الَّذِينَ يَلُونَهُمْ، ثُمَّ يَجِيءُ أَقْوَامٌ تَسْبِقُ شَهَادَةُ أَحَدِهِمْ يَمِينَهُ، وَيَمِينُهُ شَهَادَتَهُ ". قَالَ إِبْرَاهِيمُ وَكَانُوا يَضْرِبُونَنَا عَلَى الشَّهَادَةِ وَالْعَهْدِ.
Бизга Муҳаммад ибн Касир ривоят қилди, бизга Суфён хабар берди, у Мансурдан, у Иброҳимдан, у Абийдадан, у Абдуллаҳдан (розияллаҳу анҳу), у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан, у деди: «Одамларнинг энг яхшиси — менинг асрим (авлодим), сўнг уларга эргашганлар, сўнг уларга эргашганлар. Сўнг шундай қавмлар келадики, уларнинг бирининг шаҳодати (гувоҳлиги) қасамидан ўтиб кетади, қасами эса шаҳодатидан (ўтиб кетади)». Иброҳим деди: Бизни (кичикликда) шаҳодат ва аҳд (бериш) устида урар эдилар.