حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ الْوَاسِطِيُّ، حَدَّثَنَا خَالِدٌ، عَنْ بَيَانٍ، عَنْ قَيْسٍ، قَالَ سَمِعْتُهُ يَقُولُ قَالَ جَرِيرُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنه مَا حَجَبَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مُنْذُ أَسْلَمْتُ، وَلاَ رَآنِي إِلاَّ ضَحِكَ.
Исъҳоқ Воситий бизга айтди, Холид бизга айтди, Баёндан, Қайсдан, у деди: Уни шундай деганини эшитдим: Жарир ибн Абдуллаҳ розияллаҳу анҳу деди: Мен Исломга кирганимдан бери Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам мени (ўзидан) тўсмади (ичкарига киритишдан ман қилмади) ва мени кўрса, фақат кулар эди (табассум қилар эди).
Ва Қайсдан, Жарир ибн Абдуллаҳдан, у деди: Жоҳилиятда Зул-Халаса деб аталувчи бир уй (бут) бор эди, унга Яманий Каъба ёки Шомий Каъба деб айтилар эди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам менга: «Сен мени Зул-Халасадан тинчлантирмайсанми (уни йўқ қилмайсанми)?», деди. (Жарир) деди: Мен Аҳмасдан юз эллик отлиқ билан унга томон (жангга) отландим. (Жарир) деди: Биз уни (бутхонани) синдирдик ва унинг ёнида топган (қаршилик қилган)ларни ўлдирдик. Сўнг унинг (Набий) олдига келдик ва унга хабар бердик. У биз учун ва Аҳмас учун дуо қилди.