حَدَّثَنِي إِسْمَاعِيلُ بْنُ خَلِيلٍ، أَخْبَرَنَا سَلَمَةُ بْنُ رَجَاءٍ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، رضى الله عنها قَالَتْ لَمَّا كَانَ يَوْمُ أُحُدٍ هُزِمَ الْمُشْرِكُونَ هَزِيمَةً بَيِّنَةً، فَصَاحَ إِبْلِيسُ أَىْ عِبَادَ اللَّهِ أُخْرَاكُمْ، فَرَجَعَتْ أُولاَهُمْ عَلَى أُخْرَاهُمْ، فَاجْتَلَدَتْ أُخْرَاهُمْ، فَنَظَرَ حُذَيْفَةُ، فَإِذَا هُوَ بِأَبِيهِ فَنَادَى أَىْ عِبَادَ اللَّهِ، أَبِي أَبِي. فَقَالَتْ فَوَاللَّهِ مَا احْتَجَزُوا حَتَّى قَتَلُوهُ، فَقَالَ حُذَيْفَةُ غَفَرَ اللَّهُ لَكُمْ. قَالَ أَبِي فَوَاللَّهِ مَا زَالَتْ فِي حُذَيْفَةَ مِنْهَا بَقِيَّةُ خَيْرٍ حَتَّى لَقِيَ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ.
Исмоил ибн Халил менга айтди, Салама ибн Ражо бизга хабар берди, Ҳишом ибн Урвадан, отасидан, Оиша розияллаҳу анҳодан, у деди: Уҳуд куни бўлганида, мушриклар очиқ (равшан) мағлубият билан енгилди. Шунда Иблис: «Эй Аллаҳнинг бандалари, ортингиздагиларга (қаранглар)!», деб бақирди. Шунда уларнинг олдиндагилари (мусулмонлар) ортидагиларига (яна мусулмонларга) қайтди (ҳужум қилди), ортидагилар (ўзаро) қиличлашди. Ҳузайфа қаради, бирдан у отаси (билан тўқнашди), шунда: «Эй Аллаҳнинг бандалари, отам, отам!», деб нидо қилди. (Оиша) деди: Аллаҳга қасам, улар уни ўлдиргунча (уришдан) тўхтамади. Ҳузайфа: «Аллаҳ сизларни мағфират қилсин», деди. (Урва) деди: Отам (Зубайр): Аллаҳга қасам, Ҳузайфада шундан (отаси ўлимини афв қилишдан) бир яхшилик қолдиғи — токи у Аллаҳ азза ва жаллага йўлиқгунча — тураберди (қолди), деди.